Miód sadowy

Miód sadowy to miód odmianowy z nektaru kwitnących drzew owocowych: jabłoni, grusz, śliw i wiśni. Miód jabłoniowy pozyskuje się jako odmianowy na Wyspach Brytyjskich, we Włoszech, Hiszpanii, Holandii, Niemczech, Francji i Skandynawii, a miód z drzew pestkowych (Prunus) zna się w całej UE.

Chroniony belgijski miód Miel wallon ma osobny typ „miód z drzew owocowych”. Musi zawierać ponad 40 % pyłku drzew owocowych, ma barwę od bladej do słomkowej, pachnie słabo lub średnio owocami z zielonymi nutami, a w smaku daje ciepłe nuty karmelu, suszonych roślin i lekką nutę owocu. Jego przewodność elektryczna wynosi 0,20–0,50 mS/cm, a stosunek fruktozy do glukozy 0,95–1,35. Jak cały miód waloński krystalizuje drobno lub niewyczuwalnie, w kremową masę do smarowania.

Drzewa owocowe kwitną wcześnie, więc ich nektar trafia też do miodu wiosennego; w Alzacji miody kwiatowe powstają z drzew owocowych, krzewów łąkowych i upraw.

Dlaczego to ważne dla ciebie: miód sadowy jest jasny i kremowy; chroniona nazwa, taka jak Miel wallon, dokładnie mówi, jakiego pyłku i smaku się spodziewać.

W niemieckich regionach sadowniczych pszczelarze wywożą rodziny pszczele do sadów na zapylanie, a w czasie kwitnienia bywa, że powstaje miód jednokwiatowy. Miód czereśniowy jest żółty do jasnobursztynowego, mocno aromatyczny i krystalizuje drobno, dając gładką, smarowną masę. Czysty trafia się rzadko, bo drzewa kwitną wczesną wiosną, gdy rodziny są jeszcze małe. Jabłoniowy ma barwę od jasnego do średniego bursztynu i odrobinę jabłka w zapachu. Smak owocu w miodzie nie jest regułą, a tempo krystalizacji zależy od udziału fruktozy.