Lumaconi

Lumaconi to duże wygięte rurki suchego makaronu w kształcie muszli ślimaka, robione z semoliny z pszenicy durum i wody i niemal zawsze faszerowane. Dlatego należą zarówno do suchego makaronu z pszenicy durum, jak i do dań bliskich makaronowi z nadzieniem.

Każda sztuka ma około 4 cm długości. Jeden koniec rurki jest szeroko otwarty, drugi spłaszczony i prawie zamknięty, a sama rurka wygina się łukiem jak muszla ślimaka. Powierzchnia jest często prążkowana, dzięki czemu sos lepiej się trzyma.

Nazwa pochodzi od włoskiego lumaca, czyli ślimak, z przyrostkiem zgrubiającym -oni. Lumaconi to duża wersja małych lumache, które po prostu gotuje się i podaje z sosem. Kształt wywodzi się z przemysłowej produkcji makaronu we Włoszech; konkretny region pochodzenia nie jest pewnie udokumentowany.

Skład jest typowy dla suchego makaronu: semolina z pszenicy durum i woda. Ciasto przeciska się przez matrycę, rurkę wygina, ściska z jednej strony i powoli suszy.

Przed faszerowaniem lumaconi gotuje się 10–12 minut, aby pozostały sprężyste, potem nadziewa i zapieka w sosie 20–30 minut. Podawane tylko z sosem potrzebują 13–16 minut.

Typowe farsze to ricotta ze szpinakiem i parmezanem, mięso mielone lub kiełbasa z warzywami. Zapieka się je w sosie pomidorowym lub beszamelu, posypane parmezanem. W kuchni pełnią tę samą rolę co conchiglioni i cannelloni.

Kupując, wybieraj całe sztuki: złamana rurka źle trzyma farsz. Matowa, chropowata powierzchnia wskazuje na matrycę z brązu. W składzie powinny być tylko semolina z pszenicy durum i woda.