🍼 Młode kangura

Młode kangura (kangurzątko, ang. joey) to potomek kangura. U kangura rudego ciąża trwa tylko około 33 dni, a noworodek ma wielkość żelka. Zaraz po urodzeniu sam wspina się do torby matki, przyssuje się do sutka i zaczyna pić mleko. W torbie spędzi prawie osiem miesięcy.

Samica ma cztery sutki, a młode na długo przyrasta do jednego z nich. Mleko zmienia się razem z nim: na początku ma zaledwie 9 % suchej masy, później nawet 54 %, zależnie od gatunku. Matka potrafi też wytwarzać naraz dwa rodzaje mleka, jedno dla noworodka, drugie dla starszego kangurzątka, które już wygląda z torby.

Około 235. dnia młode opuszcza torbę na dobre, ale ssie mleko do około 12 miesięcy. Do ósmego miesiąca w razie niebezpieczeństwa błyskawicznie wskakuje z powrotem, później z torby widać już głowę i łapy. Samica może też odłożyć następny poród, dopóki starsze młode nie opuści torby. Naukowcy nazywają to diapauzą zarodkową.

Porównajmy z innymi młodymi. Źrebię ma stanąć i possać w ciągu dwóch–trzech godzin, szczenię rodzi się z zamkniętymi oczami i otwiera je po tygodniu lub dwóch. Kangurzątko niemal cały rozwój przechodzi przy sutku: noworodek walabii przypomina ludzki zarodek w ósmym tygodniu. Mleko matki zastępuje więc to, co u większości ssaków daje macica.

Młode kangura nie ma jeszcze własnej odporności, a mleko torbaczy i sama torba niosą ochronne składniki odpornościowe, które ją zastępują. Tłuszcz wczesnego mleka jest bogaty w kwas palmitynowy i ubogi w oleinowy, a późniejszego odwrotnie. U kangura rudego sucha masa mleka rośnie z około 11 % na początku życia w torbie do 26 %, gdy młode na stałe ją opuszcza po około 235 dniach. Młode kangura szarego wychodzi później, po około 310 dniach.