🌾 Siano

Siano (po angielsku hay) to skoszona i wysuszona trawa lub pasza z roślin motylkowych dla zwierząt gospodarskich. Fermy mleczne często robią je z samej lucerny, bogatej w białko i energię. Bele prasuje się przy wilgotności najwyżej 20 %. Powyżej tego bakterie się mnożą i nagrzewają belę.

Jakość siana zależy najbardziej od terminu koszenia. Lucernę kosi się tuż przed kwitnieniem, a późne koszenie obniża białko, strawność i ilość, jaką zje krowa. W kanadyjskiej prowincji Manitoba najlepszą lucernę z pierwszego pokosu kosi się około 10–15 czerwca, ale lepszym wskaźnikiem są sumy temperatur, bo termin może się przesunąć nawet o trzy tygodnie. Siano dla krów mlecznych i cieląt powinno mieć względną wartość pokarmową (RFV) 140–150. Krowom zasuszonym i jałówkom wystarcza 100–120. Podczas suszenia ubywa około pięciu punktów RFV na dobę.

Największym zagrożeniem jest wilgoć. Siano uznaje się za wysuszone przy wilgotności poniżej 15 %. W beli 150 °F, czyli około 65 °C, to strefa niebezpieczna: sprawdzać dwa razy dziennie i rozluźniać stos. Przy 175 °F, około 80 °C, prawdopodobne są ogniska żaru i trzeba wzywać straż pożarną. Większość takich pożarów zdarza się w pierwszych sześciu tygodniach po sprasowaniu. Przy wilgotności 30 % bele mogą być gorące nawet 40 dni.

Siano przechowuje się pod dachem, w budynku z dobrym drenażem. Na zewnątrz bele przykrywa się materiałem wodoodpornym i podnosi nad ziemię na żwirze, paletach lub oponach. Między belami zostawia się szczeliny dla powietrza. W przeciwieństwie do pastwiska, gdzie krowa sama znajduje paszę, siano trzeba skosić, wysuszyć i zachować.