Roscón de Reyes

Roscón de Reyes (hiszpańskie ciasto trzech króli) to hiszpański wieniec z ciasta drożdżowego, ozdobiony kandyzowanymi owocami, jedzony w Święto Trzech Króli, 6 stycznia. W środku chowa się figurkę i bób: figurka przynosi szczęście temu, komu trafi, a kto znajdzie bób, płaci za roscón.

Historia bobu jest starsza niż sam roscón. Jak pisze Vozpópuli, w średniowiecznej Nawarze w latach 1381–1439 królowie wydawali poczęstunek dla dzieci dworu: w kawałku wieńca chowano bób, a dziecko, które go znalazło, było koronowane na jeden dzień na „króla bobu”, ubierano je w jedwab i czasem opłacano mu naukę. Wtedy bób był nagrodą, nie karą.

Według Euronews w XVIII wieku Filip V, pierwszy hiszpański Burbon, próbował wprowadzić na dwór francuski zwyczaj królewskiego ciasta, ale roscón upowszechnił się dopiero w ostatniej trzeciej części XIX wieku. W 1868 roku madrycka cukiernia La Mallorquina zatrudniła francuskiego cukiernika i jako pierwsza w Hiszpanii sprzedała gâteau des rois. Mniej więcej wtedy bób z nagrody zmienił się w żartobliwą karę.

Czym roscón różni się od drezdeńskiego stollena czy panettone? To nie wypiek bożonarodzeniowy, lecz słodkie zwieńczenie świąt, kiedy hiszpańskie dzieci dostają prezenty od Trzech Króli.

„Dlaczego to ważne dla ciebie”: kroiąc roscón w towarzystwie, uprzedź gości o figurce i bobie — w kawałku łatwo je przeoczyć.