🥃 Rosolio

Rosolio to ogólna włoska nazwa łagodnych, słodkich likierów; często myli się je z likierem różanym, ale nazwa nie pochodzi od róż. Według Oxford Companion to Spirits & Cocktails to jeden z najstarszych włoskich likierów ziołowych, sięgający XV wieku. Jego pierwotnym składnikiem roślinnym była rosiczka, po łacinie ros solis, którą z czasem zastąpił szafran: daje ten sam złoty kolor i łatwiej się go używa, a mieszanka roślin przesunęła się w stronę przypraw.

Historia. W połowie XV wieku rosolio robiono w północno-wschodnich Włoszech i regularnie wysyłano z Wenecji, gdzie w miejscowym dialekcie nazywano go aqua ruoxa. Wśród kupujących byli książę Burgundii i dwór Edwarda IV Angielskiego, a receptura stała się standardowa dla europejskich destylatorów.

Smaki. Najpopularniejszym aromatem były cytrusy; mocne przyprawy, takie jak cynamon i gałka muszkatołowa, były tylko dodatkowymi akcentami, a często używano kopru włoskiego i płatków róży. W 1857 roku likierownik Pietro Valsecchi opisał rosolio jako dowolny łagodny, słodki likier, a we Włoszech nazwa stała się ogólna.

Upadek i powrót. Przez większość XX wieku rosolio uchodziło za staroświeckie, ale małe destylarnie w Turynie, na Sycylii i na południu Włoch nadal je wytwarzały. W XXI wieku zainteresowanie wróciło; w 2016 roku barman Giuseppe Gallo wypuścił rosolio z bergamotką.

Prawo. Rozporządzenie (UE) 2019/787 nie ma osobnej kategorii dla rosolio. Rosolio sprzedawane w UE jako likier musi mieć co najmniej 15 % obj. i na ogół co najmniej 100 g cukru na litr.

Dlaczego to ważne. Ponieważ słowo obejmuje wiele receptur, skład i moc różnią się między producentami: czytaj etykietę. WHO zaznacza: nie ma bezpiecznego poziomu spożycia alkoholu.