🥃 Mirto

Mirto to likier z mirtu, sardyński odpowiednik naszych nalewek: otrzymuje się go przez macerację jagód mirtu (Myrtus communis) w alkoholu i późniejsze osłodzenie. Mirt to wiecznie zielony krzew śródziemnomorskiej makii, a najwięcej mirto produkuje się na Sardynii, gdzie podaje się je po posiłku. Chroniona nazwa „Mirto di Sardegna” dotyczy wyłącznie likieru z wyspy.

Czerwony i biały. Bardziej znana wersja czerwona, mirto rosso, powstaje z dojrzałych ciemnych jagód: ma rubinową barwę, aromat jagód i makii oraz słodki smak z lekką goryczką. Rzadsze jest mirto bianco, robione z jasnych lub młodych jagód, liści i pędów; jest bursztynowe, mniej słodkie i bardziej ziołowe.

Jak się je robi. Według krajowego portalu turystycznego Włoch jagody lekko się suszy i zalewa alkoholem etylowym w ciemnym szkle; wyciąg stoi w ciemności około 40 dni, nabierając barwy i aromatu. Następnie miesza się go z syropem cukrowym. Przemysłowe mirto z chronioną nazwą musi zawierać co najmniej 150 g jagód na litr.

Mirt w kulturze. Sardyńska specyfikacja zauważa, że mirt był rośliną poświęconą Wenus, a na wyspie likier od dawna robi się w domu, dla rodziny i jako prezent dla gości. Liśćmi mirtu do dziś owija się pieczone mięso, a jagody dodaje do marynat.

Dlaczego to ważne. Samo słowo „mirto” nie gwarantuje ani wyspy, ani receptury; chroniona jest tylko nazwa „Mirto di Sardegna”. Mirto to likier, więc zawiera dużo cukru, a jego moc to zwykle 28–36 % obj. Według WHO nie ma bezpiecznej dawki alkoholu.