🥃 Amaro

Jeśli znasz amaro jako włoski likier ziołowy podawany po obiedzie, oto sedno: słowo to znaczy po włosku „gorzki” i oznacza całą rodzinę gorzko-słodkich trunków z ziół, korzeni, kory i skórki cytrusów, macerowanych w spirytusie lub winie i dosładzanych. Amaro nie ma definicji prawnej: moc waha się od ok. 16 do ponad 40 % obj., a smak od łagodnej pomarańczy po ostry fernet.

Historia. Gorzkie ziołowe nalewki robiono we włoskich klasztorach i aptekach jako środek na trawienie, a w XIX wieku zaczęły je sprzedawać firmy rodzinne. Według Distiller Ramazzotti pojawił się w Mediolanie w 1815 roku, Fernet-Branca w 1845, Averna na Sycylii w 1868, Amaro Montenegro w 1885 i Amaro Lucano w 1894. Wiele amari wciąż sprzedaje się tylko w ich regionie.

Jak się je robi. Składniki roślinne macerowane są lub destylowane w neutralnym spirytusie, czasem w brandy. Do częstych składników należą korzeń goryczki, kora chinowca, rabarbar, karczoch, kardamon i skórka pomarańczy. Następnie dodaje się syrop cukrowy, a niektóre amari dojrzewają w beczkach. Pełne receptury producenci zwykle utrzymują w tajemnicy.

Style i przepisy. Do stylów należą bardzo gorzki fernet (zwykle 30–45 % obj.), rabarbaro z rabarbaru i carciofo z karczocha. W UE słowo „amaro” nie jest chronione: zależnie od składu trunek sprzedaje się jako bitter (kategoria 30, od 15 % obj.) albo likier (kategoria 33, od 15 % obj. i zwykle co najmniej 100 g/l cukru).

Dlaczego to ważne. Słowo „amaro” nic nie mówi o mocy: Cynar ma 16,5 % obj., a fernet może mieć 45 %, więc sprawdź etykietę. Amari sprzedawano kiedyś jako toniki, ale gorycz nie czyni trunku lekiem. WHO przypomina, że nie ma bezpiecznej dawki alkoholu.