🥃 Cassis de Dijon

Cassis de Dijon to likier z czarnej porzeczki, który znają prawnicy nie gorzej niż barmani, i najstarsze francuskie oznaczenie geograficzne dla crème de cassis. Maceracja jagód, zlewanie nalewu i wytwarzanie likieru są dozwolone tylko w granicach miasta Dijon, natomiast same jagody mogą pochodzić z dowolnego regionu. Gotowy napój zawiera co najmniej 400 g/l cukru i 15 % obj. alkoholu lub więcej.

Chroniona nazwa. Nazwę wpisano do unijnego rozporządzenia o napojach spirytusowych nr 1576/89 już w 1989 roku, a później do załącznika III rozporządzenia nr 110/2008 w kategorii „crème de cassis”. Specyfikację zatwierdzono rozporządzeniem z 7 sierpnia 2013 r. Miejsce produkcji potwierdziły już sądy: sąd apelacyjny w Dijon w 1923 roku i francuski Sąd Kasacyjny w 1925 roku.

Produkcja. Używa się całych jagód, świeżych, mrożonych lub konserwowanych w alkoholu; co najmniej 25 % musi pochodzić z odmian Noir de Bourgogne i Royal de Naples. Minimum to 200 g jagód na litr likieru. Maceracja na zimno w alkoholu pochodzenia rolniczego trwa co najmniej pięć tygodni, nalew ma 25 % obj. lub więcej, a potem dodaje się biały cukier. Dozwolona jest niewielka ilość malin lub czerwonej porzeczki oraz pąki czarnej porzeczki.

Historia. Według specyfikacji przepis na crème de cassis wymyślił dijoński wytwórca likierów Denis Lagoutte w 1841 roku. W 2010 roku producenci z Dijon dawali ponad 80 % z 20 milionów butelek francuskiego crème de cassis. Nazwa jest znana także prawnikom: wyrok Trybunału Sprawiedliwości UE z 1979 roku w sprawie 120/78 o swobodnym przepływie towarów między krajami EWG nazywa się „sprawą Cassis de Dijon”.

Dlaczego to ważne. „Cassis de Dijon” gwarantuje, gdzie i jak wytwarza się likier, ale nie skąd pochodzą jagody: w odróżnieniu od Cassis de Bourgogne czarne porzeczki mogą być uprawiane w innych regionach. Zawiera co najmniej 400 g/l cukru, więc do kiru według receptury IBA wystarczy 10 ml. WHO przypomina: nie ma bezpiecznej dawki alkoholu.