🥃 Grappa di Barolo

Grappa di Barolo to grappa jednego słynnego wina: oznaczenie geograficzne UE dla grappy wytwarzanej wyłącznie z wytłoczyn winogron uprawianych i winifikowanych według zasad wina Barolo DOCG, czyli z nebbiolo. Destyluje się ją, dojrzewa i butelkuje w Piemoncie i sprzedaje z mocą co najmniej 40 % obj. Nazwa jest chroniona w UE od 12 czerwca 1989 roku.

Zasady są surowsze niż dla grappy w ogóle. Destylacja odbywa się poniżej 83 % obj., a nie 86 %, substancje lotne zaczynają się od 200 g/hl czystego alkoholu, a metanol jest ograniczony do 750 g/hl. Aromatyzowanie jest zabronione, nawet roślinami czy owocami. Sfermentowane wytłoczyny trzeba umieścić w odpowiednich pojemnikach w ciągu 48 godzin od przybycia do destylarni, a destylację zakończyć w ciągu 90 dni od końca zbiorów. Wydajność to najwyżej 8 l czystego alkoholu na 100 kg surowca; cukier jest ograniczony do 18 g/l.

Dojrzewanie nie jest obowiązkowe. Jeśli grappa dojrzewa, to w niemalowanym drewnie do 60 hl i co najmniej 18 miesięcy pod nadzorem skarbowym; dopiero wtedy można napisać „riserva” lub „stravecchia”. Można podać metodę destylacji, a alembiki z łaźnią wodną można nazwać „Bagnomaria Piemontese”; oznaczenia DOCG i DOP są zabronione.

Specyfikacja techniczna wiąże smak z winogronami: strefę Barolo wyznaczono już w 1933 roku, stoki leżą na wysokości 170–540 m, a wytłoczyny nebbiolo macerują w moszczu zwykle ponad 10 dni, czasem do Bożego Narodzenia. Po tym, jak wino w 1966 roku otrzymało nazwę pochodzenia, rozpowszechniła się nazwa „Grappa di Barolo”. Specyfikacja opisuje ją głównie jako digestif.

Dlaczego to ważne. Słowo „Barolo” na grappie oznacza tylko wytłoczyny nebbiolo ze strefy tego wina; inne piemonckie grappy nie mogą go używać. „Riserva” gwarantuje tu 18 miesięcy w drewnie. WHO przypomina: nie ma bezpiecznej dawki alkoholu.