🍷 Korek

Korek (korek do wina) zamyka szyjkę butelki. Nie pozwala winu się wylewać i ogranicza dostęp powietrza. Najbardziej znany jest wycinany z kory dębu korkowego, a prawie cała ta kora pochodzi z Portugalii i Hiszpanii.

Drzewa się przy tym nie ścina: zdejmuje się korę, a ona odrasta. Pierwszy zbiór następuje, gdy pień ma 70 cm obwodu na wysokości 130 cm. Zwykle to około 25 lat. Potem drzewo zostawia się w spokoju, bo korę wolno zdejmować najwyżej raz na dziewięć lat.

Rodzajów zamknięć jest wiele. APCOR wymienia osiem grup, od jednolitego korka naturalnego przez korek aglomerowany, prasowany z granulatu, po korek do wina musującego. Obok stoją korek syntetyczny, szklany korek i zakrętka, a na szyjkę często zakłada się kapsułkę na butelkę.

Według AWRI zamknięcia korkowe trzymają około 70 % światowego rynku. Resztę dzielą niemal po równo zakrętki i tworzywa. W Australii zakrętka zamyka mniej więcej 90 % butelek. Przepuszcza najmniej tlenu i robi to równo, a korek naturalny bardzo się różni zależnie od gatunku.

Najbardziej znana wada to posmak korka. Winowajcą jest trichloroanizol (TCA), który powstaje, gdy pleśń na korku przekształca chlorofenole. Konsumenci odrzucają wino już przy 3,1 nanograma na litr. AWRI pokazał jednak, że TCA może powstać także w dębie, więc nie zawsze winny jest korek. Więcej o otoczeniu w haśle Pojemniki, kieliszki i podawanie wina, o samej wadzie w haśle posmak korka, a o napoju w haśle wino.