🥃 Pisco (Chile)

Chilijskie pisco to alkohol otrzymywany przez destylację prawdziwego wina stołowego z określonych odmian winogron, które uprawia się, przetwarza, destyluje i butelkuje dla konsumentów w regionach Atakama i Coquimbo. Tak stanowi rozporządzenie o nazwie pochodzenia Pisco, dekret nr 521 chilijskiego Ministerstwa Rolnictwa (1999) w brzmieniu z 22 grudnia 2020 roku.

Dozwolonych jest jedenaście odmian Vitis vinifera. Pięć głównych to muszkat aleksandryjski (Blanca Italia), muszkat różowy (Rosada Pastilla), torontel, muszkat austriacki (Torrontés Sanjuanino) i Pedro Jiménez. Sześć pomocniczych obejmuje m.in. muszkat biały (Frontignan), muszkat hamburski i Muscat Orange. Winogrona na pisco muszą zawierać co najmniej 10,5 % potencjalnego alkoholu.

Wino destyluje się wyłącznie w alembikach okresowych i najpóźniej do 31 stycznia następnego roku. Po destylacji alkohol odpoczywa co najmniej 60 dni. Słowo „guarda” jest dozwolone, jeśli alkohol leżał w szlachetnym drewnie co najmniej 180 dni, a „envejecido” (dojrzewane) — co najmniej 360 dni.

Rozporządzenie ustala cztery klasy według minimalnej mocy: Corriente, czyli Tradicional, 30°; Especial, 35°; Reservado, 40°; Gran Pisco, 43° (stopnie Gay-Lussaca, czyli % obj.), z tolerancją do pół stopnia. Cukrów może być nie więcej niż 5 g/l. Rejestry plantatorów i producentów prowadzi Służba Rolnictwa i Hodowli SAG. W UE nazwa „Pisco” dla chilijskich produktów jest chroniona umową z Chile z 2002 roku.

Dlaczego to ważne. Moc chilijskiego pisco zaczyna się od 30°, więc klasa na etykiecie podpowiada, czego się spodziewać. „Guarda” i „envejecido” oznaczają dojrzewanie w drewnie przez określony czas; bez tych słów pisco mogło nigdy nie widzieć beczki. WHO przypomina: nie ma bezpiecznej dawki alkoholu.