🥃 Pisco

Pisco to winogronowy destylat, na którym opiera się koktajl Pisco Sour; nazwa oznacza chronione trunki dwóch krajów, Peru i Chile, według różnych przepisów. Peruwiańskie pisco destyluje się ze świeżo sfermentowanych moszczów ośmiu „piskowych” szczepów winogron, chilijskie z wina z 11 szczepów z regionów Atacama i Coquimbo. Unia Europejska chroni obie nazwy.

W Peru pisco produkuje się na wybrzeżu departamentów Lima, Ica, Arequipa i Moquegua oraz w trzech dolinach Tacny, bez dodatków, cukru i wody. Po destylacji w alembiku lub falce kilka miesięcy „odpoczywa”. Typy to puro (jeden szczep), mosto verde (z częściowo sfermentowanego moszczu) i acholado (kupaż szczepów). W 1988 roku nazwę uznano za dziedzictwo kulturowe narodu. Szczegóły są na stronie „Pisco (Peru)”.

W Chile zasady wyznacza regulamin z 1999 roku (dekret 521): destylacja wyłącznie w alembikach periodycznych, odpoczynek co najmniej 60 dni, a dla oznaczeń „guarda” i „envejecido” 180 i 360 dni w „szlachetnym drewnie”. Klasy mocy sięgają od 30° do 43° (Gran Pisco). Szczegóły są na stronie „Pisco (Chile)”.

W rejestrze UE peruwiańskie Pisco jest oznaczeniem geograficznym w kategorii „destylat owocowy”, chronionym od 2009 roku; chilijskie pisco chroni umowa UE–Chile z 2002 roku. Koktajl Pisco Sour uznano w Peru za dziedzictwo kulturowe narodu w 2007 roku, a chilijski regulamin opisuje gotowy „Pisco Sour” o mocy co najmniej 12°.

Dlaczego to ważne. Pisco z Peru i pisco z Chile to różne trunki z różnymi szczepami, mocą i zasadami dojrzewania, dlatego patrz na kraj na etykiecie. W peruwiańskim pisco nie ma dodanej wody, a w chilijskim klasa wskazuje moc: Especial 35°, Reservado 40°, Gran Pisco 43°. WHO: nie ma bezpiecznego poziomu spożycia alkoholu.