🥃 Pisco (Peru)

Pisco z Peru to winogronowy trunek, na którym opiera się pisco sour: destylat z samych winogron. Otrzymuje się go przez destylację świeżego, dopiero co sfermentowanego moszczu z ośmiu odmian winogron „pisco”, bez dodatków, cukrów, wody i czegokolwiek poza winogronami. Zgodnie z nazwą pochodzenia produkuje się go wyłącznie na wybrzeżu departamentów Lima, Ica, Arequipa i Moquegua oraz w dolinach Locumba, Sama i Caplina departamentu Tacna.

Odmian jest osiem. Aromatyczne to Italia, Albilla, Moscatel i Torontel, niearomatyczne to Quebranta, Negra Criolla, Mollar i Uvina. Według odmiany i sposobu fermentacji wyróżnia się trzy rodzaje. Pisco puro powstaje z jednej odmiany, a na butelce podaje się odmianę i dolinę. Mosto verde pochodzi z moszczu, który nie sfermentował do końca, więc nie cały cukier zamienił się w alkohol. Acholado to połączenie co najmniej dwóch odmian.

Po zbiorze winogrona się tłoczy, moszcz fermentuje kilka dni, płyn oddziela się od skórek i destyluje w alembiku lub tradycyjnej falce. Zdestylowane pisco „odpoczywa” kilka miesięcy przed rozlewem. W starych bodegach nadal stoją wielkie gliniane tinaje, w których fermentował moszcz.

Nazwę „pisco” państwo oficjalnie ustanowiło w 1946 roku. W 1988 roku nazwę pochodzenia uznano za dziedzictwo kulturowe narodu, co później potwierdziła ustawa nr 30639. Samą nazwę pochodzenia ustanowiono w 1990 roku, a w 1991 roku zatwierdzono dekretem 001-91-ICTI/IND; w 2011 roku INDECOPI przyjął jej regulamin i Radę Regulacyjną. W UE „Pisco” z Peru jest zarejestrowanym oznaczeniem geograficznym od 27 lipca 2009 roku, a ta rejestracja nie wyklucza pisco chilijskiego.

Dlaczego to ważne. Według zasad peruwiańskiego pisco nie rozcieńcza się wodą, nie słodzi i niczym nie aromatyzuje. Przy pisco puro szukaj odmiany i doliny. Pisco z Peru i z Chile to różne trunki z różnymi zasadami. WHO przypomina: nie ma bezpiecznej dawki alkoholu.