🪣 Wiadro

Wiadro do dojenia (wiadro udojowe, wiadro do mleka) to naczynie z uchwytem, do którego spływa mleko przy udoju i w którym nosi się je od krowy. Takie wiadra robi się z drewna lub metalu. W muzeach jest drewniane wiadro z południowej Afryki i stalowe, zrobione dla dojarki mechanicznej.

Czystość zaczyna się tutaj. FAO przypomina, że mleko trzeba chronić przed zabrudzeniem przy doju, przechowywaniu i transporcie, a cały sprzęt myć i dezynfekować. Sitko do przecedzania musi być czyste. Razem z mlekiem nie przewozi się zwierząt ani suchych materiałów. Najlepsze jest naczynie lekkie, ale mocne, o gładkiej powierzchni i bez własnego smaku, a miedzi i żelaza FAO radzi unikać.

Muzeum Horniman (Horniman Museum) w Londynie przechowuje drewniane wiadro udojowe z południowej Afryki. Jest walcowate, zwęża się ku dołowi i ku górze, ma rzeźbione uchwyty i bejcowany wzór z koniczynek i liści. Daty wpis nie podaje.

Muzeum Walii (Amgueddfa Cymru) ma wiadro z około 1956 roku ze stali nierdzewnej i gumy, wykonane przez firmę R.J. Fullwood and Bland dla dojarki. Ma 37,5 cm wysokości, u góry 19,7 cm, a u podstawy 33,6 cm średnicy. Korpus jest przyspawany do dna, a na uchwycie siedzą gumowe pierścienie.

Dwa wiadra, dwa materiały, jedna praca. W porównaniu z bańką, dla której FAO liczy 50 litrów, wiadro jest mniejsze, a od butelki różni się tym, że to narzędzie, a nie opakowanie na sprzedaż. Kto doi ręcznie, ten łatwiej doszoruje gładki metal, a FAO prosi o czystość na każdym etapie drogi mleka.