🥃 Mizunara

Mizunara to japoński dąb, który odróżnia japońską whisky od szkockiej i bourbona. To Quercus crispula, rosnący w Japonii, zwłaszcza na Hokkaido. Nazwę często tłumaczy się jako „dąb wodny” z powodu dużej wilgotności drewna. Dojrzewanie w beczce z mizunary daje nuty drzewa sandałowego, kokosa i kadzidła, których nie dają dąb europejski ani amerykański.

Dlaczego jest rzadki. Według publikacji branżowych drzewo potrzebuje około 200 lat, by osiągnąć 70-80 cm średnicy potrzebne do beczki. Pień rośnie nierówno, a drewno jest sękate i porowate, więc bednarzom trudno zbudować naczynie, które nie przecieka. Klepki suszy się co najmniej trzy lata.

Dlaczego jest drogi. Jedna beczka może kosztować około pięć razy więcej niż standardowa beczka z dębu europejskiego lub amerykańskiego. Dlatego destylarnie rzadko dojrzewają w niej whisky w całości; częściej mizunara służy do finiszu lub miesza się ją z destylatem z innych beczek. Niektórzy eksperci ostrzegają, że finisz nie zawsze oddaje prawdziwy charakter mizunary.

Historia. Japońscy gorzelnicy najpierw naśladowali Szkotów i dojrzewali whisky w dębie europejskim lub amerykańskim. Gdy w czasie i po II wojnie światowej zabrakło beczek z importu, sięgnęli po mizunarę, lokalne drewno. Tak powstał wyrazisty styl japońskiej whisky.

Dlaczego to ważne. Słowo „Mizunara” na etykiecie nie gwarantuje pełnego dojrzewania w tym dębie: sprawdź, czy to finisz, czy długie dojrzewanie. Rzadkość drewna tłumaczy cenę, ale nic nie mówi o bezpieczeństwie napoju. WHO przypomina: nie istnieje bezpieczna dawka alkoholu.