🍯 Miód pitny

Miód pitny to napój otrzymywany przez fermentację miodu z wodą, często z przyprawami, chmielem lub sokiem owocowym. To produkt fermentacji, a nie destylat, więc nie jest napojem spirytusowym w rozumieniu prawa UE. W Polsce cztery rodzaje miodu pitnego od 2008 roku mają w UE status gwarantowanej tradycyjnej specjalności (TSG).

Cztery rodzaje. Nazwa pokazuje proporcję miodu do płynu: czwórniak to jedna część miodu na trzy części wody, trójniak jedna na dwie, dwójniak jedna na jedną, a półtorak jedna część miodu na pół części wody. Wpisano je do rejestru rozporządzeniem Komisji (WE) nr 729/2008 z 28 lipca 2008 r. Im mniej wody, tym napój gęstszy i słodszy.

Specyfikacja trójniaka. Dla „trójniaka staropolskiego tradycyjnego” wymagania są takie: 12–15 % obj., 65–120 g/l cukrów redukujących po inwersji i co najmniej rok dojrzewania. Są dwa typy: „syconego”, w którym brzeczkę miodową gotuje się, i „niesyconego”, w którym się jej nie gotuje; typ podaje się obok nazwy. Dozwolone są przyprawy, chmiel i soki owocowe, a polska proporcja miodu do wody sięga przepisów z 1948 roku.

Dawna tradycja. Polska specyfikacja odwołuje się do wzmianek o piciu miodów od X wieku. Encyklopedia Współczesnej Ukrainy nazywa piwo i miód chmielowy najstarszymi napojami alkoholowymi na ziemiach ukraińskich. W Słowenii podobny napój z fermentowanego miodu nazywa się medica i ma około 10–15 % alkoholu.

Dlaczego to ważne. Miód pitny jest mocą bliższy winu niż wódce, ale to nadal alkohol. Nie myl go z miodowymi napojami spirytusowymi: napój spirytusowy miodowy ma co najmniej 35 % obj., a likier miodowy co najmniej 15 %. Na etykiecie polskiego miodu pitnego szukaj rodzaju i typu. Według WHO nie ma bezpiecznej dawki alkoholu.