🥃 Mojito

Mojito to kubański long drink z białego rumu, świeżego soku z limonki, mięty, cukru i wody gazowanej. Międzynarodowe Stowarzyszenie Barmanów (IBA) zalicza go do kategorii Contemporary Classics. Receptura IBA to 45 ml białego kubańskiego rumu, zmieszane z 20 ml soku z limonki, sześcioma gałązkami mięty i dwiema łyżeczkami białego cukru trzcinowego.

Pochodzenie. Według Difford's Guide możliwym przodkiem mojito jest „draque”: napój z gorzałki trzcinowej, cukru, limonki i mięty, nazwany od Francisa Drake'a, który w 1586 roku przebywał u wybrzeży Kuby. Najstarsza znana receptura, „Mojo Criollo”, została wydrukowana w kubańskiej książce z 1927 roku, a słowo „Mojito” po raz pierwszy pojawiło się w karcie baru Sloppy Joe's na sezon 1931–1932.

Legenda o Hemingwayu. Często mówi się, że pierwsze mojito zrobiono w havańskim barze La Bodeguita del Medio i że pił je tam Ernest Hemingway. Difford's Guide zauważa, że brak na to dowodów: w książkach pisarza nie ma wzmianki ani o mojito, ani o tym barze. Pochodzenie nazwy też jest niejasne; wywodzi się ją od hiszpańskiego „mojar” („zwilżać”) albo od słowa „mojo”.

Przygotowanie. Miętę ugniata się delikatnie z cukrem i limonką, dodaje się trochę wody gazowanej, potem lód, potem rum i całość dolewa się wodą gazowaną. Trzeba ugniatać ostrożnie, aby liście nie zrobiły się gorzkie. Podaje się z gałązką mięty i cząstką limonki.

Dlaczego to ważne. Mięta i woda gazowana maskują moc: w szklance jest pełna porcja rumu. Nazwa w karcie nie gwarantuje jednej receptury, więc cukier i rum dobiera bar. WHO przypomina: nie ma bezpiecznej dawki alkoholu.