🫒 Baladi

Baladi to libańska odmiana oliwki, która trafia zarówno na oliwę, jak i na oliwki stołowe. Słowo „baladi” znaczy „miejscowy”: tak chłopi nazywali drzewa oliwne, które uważali za swoje, libańskie. Dlatego pod tą nazwą kryje się bardzo zróżnicowana grupa drzew. Badacze opisują dużą zmienność kształtu owoców, a Libański Instytut Badań Rolniczych (LARI) wyróżnia klony Baladi 1 i Baladi 2.

Baladi rośnie we wszystkich głównych regionach oliwnych Libanu — na Północy i Południu, w Libanie Górskim i w dolinie Bekaa. Razem z odmianą Souri to główna odmiana kraju, a w libańskich gajach nazwa „baladi” pojawia się najczęściej.

Owoce są drobne, w pełnej dojrzałości czarne, a miąższu mają stosunkowo niewiele w porównaniu z pestką. Za to oliwy jest w nich dużo — około 28 % świeżej masy. Drzewo jest bardzo plenne, słabo owocuje przemiennie i dobrze znosi suszę, ale prawie nie zapyla się własnym pyłkiem, więc potrzebuje sąsiednich zapylaczy. Słabe strony to muszka oliwna, mól oliwny, ryjkowiec, „pawie oczko” i werticilioza.

Najlepszy czas zbioru na oliwę to październik. Oliwa z Baladi na ogół spełnia normy IOC dla extra virgin, choć kwasu oleinowego ma stosunkowo mało — około 66 %, a fenoli około 220 mg na kilogram. Czasem przekroczona jest w niej zawartość Δ-7-stigmastenolu, dlatego sprawdza się ją przed eksportem.

Na libańskiej etykiecie. „Baladi” na etykiecie libańskiej oliwy nie jest dokładną nazwą odmiany, lecz znaczy „oliwka miejscowa”, więc smak bywa różny w zależności od gaju. Świeżość zależy od tego, jak szybko owoce przetworzono: według katalogu IOC oliwki Baladi należy tłoczyć w ciągu jednego dnia, najwyżej dwóch.