🧑‍🤝‍🧑 Libańczycy

Libańczycy — mieszkańcy Libanu, małego kraju na wschodnim brzegu Morza Śródziemnego. Libańczycy to naród Libanu, górzystego kraju na wschodnim brzegu Morza Śródziemnego. W rundach spisów 1990–2020 Liban nie przeprowadził powszechnego spisu ludności, więc liczebność jedynie się szacuje: według ONZ w 2025 roku w kraju mieszkało około 5,8 miliona osób.

Oliwki i winorośl to dawna część wiejskiego życia. Według FAO w 2024 roku drzewa oliwne zajmowały 64,6 tysiąca hektarów, a w 2023 roku kraj wytworzył 17,3 tysiąca ton oliwy; najpopularniejsze miejscowe odmiany to Souri i Baladi. Badanie z 2015 roku naliczyło 2637 hektarów winnic i 54 winiarnie, z czego ponad połowa powierzchni przypadała na Zachodnią Bekaa.

Mleko dają krowy, kozy i owce; najwięcej jest krowiego — około 212 tysięcy ton w 2024 roku. Najpopularniejszym produktem jest labneh: je się go na śniadanie z oliwą, kulki labnehu przechowuje się w oliwie, a labneh anbaris wiosną zamyka się w glinianych dzbanach na zimę. Shanklish to kulki z sera jogurtowego, które obtacza się w tymianku, sumaku lub papryce, a potem osusza i leżakuje. Kishk to mieszanka jogurtu z bulgurem wysuszona na dachach. Popularne są też sery akkawi i halloumi oraz śmietankowa ashta do deserów.

Mleczny kalendarz podąża za porami roku: wiosną — labneh anbaris, pod koniec wiosny i na początku lata — halloumi i akkawi, latem — shanklish, pod koniec lata — kishk, a zimą je się zapasy. Man'ouché — placek na śniadanie z zaatarem i oliwą, do którego dodaje się labneh i oliwki — od 2023 roku jest na liście niematerialnego dziedzictwa UNESCO; ciasto na niego wyrabia się z modlitwą, by dobrze wyrosło.

Dlaczego to ważne dla ciebie. Dziś Liban pokrywa importem około 80 % zapotrzebowania na surowiec mleczny, a badacze widzą w tradycyjnych produktach o długiej trwałości — labnehu w oliwie, shanklishu, kishku — oparcie dla miejscowych gospodarstw. A nazwa „Halloumi” jest w UE od 2021 roku chroniona dla Cypru.