🥃 Guaro

Guaro to przezroczysty trzcinowy alkohol Ameryki Środkowej, najbardziej znany w Kostaryce; nazwa jest potoczna. Dla kogoś, kto zna wódkę, to napój o podobnie czystym smaku, tyle że z trzciny cukrowej, a nie ze zboża czy ziemniaków. W Kostaryce guaro to przede wszystkim aguardiente państwowej Narodowej Fabryki Alkoholi (FANAL), robione z oczyszczonego spirytusu trzcinowego rozcieńczonego wodą. Najpopularniejsza marka to Cacique; w przeciwieństwie do rumu guaro zwykle się nie starzeje.

Historia. 2 września 1850 roku prezydent Juan Rafael Mora Porras dekretem nr 99 oddał destylację alkoholi w ręce państwa, a później zakazano prywatnej destylacji. Jak zauważa Archiwum Narodowe Kostaryki, monopol miał chronić zdrowie ludzi przed nieoczyszczonym alkoholem, wspierać uprawę trzciny i napełniać skarb państwa. Fabrykę założono w 1853 roku, a jej budynek otwarto w 1856.

Produkcja. Według FANAL spirytus robi się z melasy, pozostałości produkcji cukru trzcinowego. Rektyfikuje się go do wysokiej czystości i rozcieńcza wodą. W przeciwieństwie do rumu guaro zwykle nie starzeje się w beczkach, dlatego jest przezroczyste i ma czysty, niemal neutralny smak. Zakład w mieście Grecia ukończono w 1981 roku, a do 1996 roku przeniesiono tam całą produkcję.

Monopol dziś. W 2008 roku Prokuratura Generalna Kostaryki uznała, że nawet rozcieńczenie skoncentrowanego spirytusu do mocy nadającej się do picia jest produkcją, więc także podlega monopolowi FANAL. Najbliżsi krewni guaro to inne destylaty z trzciny: rum, brazylijska cachaça i meksykańska charanda.

Dlaczego to ważne dla Ciebie. Państwowy monopol wprowadzono właśnie z powodu niebezpiecznego nieoczyszczonego alkoholu. Domowy spirytus trzcinowy bez kontroli jakości nadal może zawierać szkodliwe zanieczyszczenia, dlatego lepiej go unikać. WHO przypomina, że nie istnieje bezpieczny poziom spożycia alkoholu.