🍸 Wódka

Wódka to polska i ukraińska tradycja, ale prawo definiuje ją dość precyzyjnie. W UE jest to napój spirytusowy wytwarzany z alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego, destylowanego tak, by selektywnie osłabić zapach i smak surowca: kategoria 15 rozporządzenia 2019/787, moc od 37,5 % obj., zakaz barwienia i najwyżej 8 g/l cukru. Surowcem są ziemniaki, zboża lub inne produkty rolne.

Alkohol otrzymuje się przez fermentację z drożdżami i destyluje; potem można go destylować ponownie albo poddać działaniu środków pomocniczych, w tym węgla aktywnego. Metanolu w alkoholu do wódki może być najwyżej 10 g na hektolitr czystego alkoholu, czyli sto razy mniej niż dopuszcza się w destylatach owocowych. Aromatyzować wolno tylko naturalnymi substancjami obecnymi w destylacie samego surowca, bez dominującego smaku.

Etykieta też ma swoje zasady. Jeśli wódka nie jest wyprodukowana wyłącznie z ziemniaków lub zbóż, obok nazwy musi stać „wyprodukowano z…” (produced from…) z nazwą surowca. Wódka z dominującym aromatem to już wódka smakowa, osobna kategoria 31.

Według ukraińskiej ustawy z 2022 roku „O oznaczeniach geograficznych napojów spirytusowych” wódka (horiłka) to napój o mocy co najmniej 37,5 % obj. z alkoholu otrzymanego przez destylację sfermentowanych ziemniaków i/lub zbóż. W USA norma 27 CFR § 5.142 określa wódkę jako alkohol neutralny, do którego można dodać do 2 g/l cukru i do 1 g/l kwasku cytrynowego; butelkuje się ją z mocą 40 % obj. lub wyższą. Główne tradycje wódki to polska i ukraińska; w rejestrze UE jest siedem nazw wódki, wśród nich Polska Wódka, Svensk Vodka i Suomalainen Vodka.

Dlaczego to ważne. Szukaj napisu „wyprodukowano z…”: bez niego wódka jest z ziemniaków lub zbóż. Etykieta „smakowa” (flavoured) oznacza inne przepisy i do 100 g/l cukru. Filtrowanie przez węgiel to dozwolona metoda, a nie gwarancja jakości. WHO: nie ma bezpiecznej dawki alkoholu.