🥃 Cachaça

Cachaça (czyt. kaszasa) to brazylijski trunek z trzciny cukrowej, często porównywany do rumu. To typowa i wyłączna nazwa spirytusu z trzciny cukrowej (aguardente de cana) produkowanego w Brazylii. Według art. 53 dekretu nr 6.871/2009 otrzymuje się ją przez destylację sfermentowanego moszczu z soku z trzciny cukrowej, jej moc wynosi od 38 do 48 % obj. w 20 °C, a dodać można najwyżej 6 g cukru na litr.

Ten sam dekret określa jeszcze dwie nazwy. Cachaça z cukrem powyżej 6 i poniżej 30 g/l to cachaça adoçada, czyli dosładzana. Cachaça envelhecida, czyli leżakowana, musi zawierać co najmniej połowę spirytusu z trzciny leżakowanego nie krócej niż rok; kolor wolno korygować karmelem. Szersza kategoria aguardente de cana dopuszcza 38–54 % obj., więc każda cachaça jest spirytusem z trzciny, ale nie odwrotnie.

Standard jakości wyznacza obecnie zarządzenie nr 539 brazylijskiego Ministerstwa Rolnictwa z 26 grudnia 2022 roku. Definiuje ono cachaça de alambique: cachaça destylowaną w całości w miedzianych alembikach periodycznych z moszczu z surowego soku z trzciny. Trunek, który leżał w drewnie, ale nie spełnia wymogów leżakowania, nazywa się cachaça armazenada, a gatunek drewna podaje się na etykiecie.

Dekret nr 4.062/2001 uczynił z wyrazów „cachaça”, „Brasil” i „cachaça do Brasil” oznaczenia geograficzne: nazwa należy wyłącznie do producentów w Brazylii. Stany Zjednoczone uznają cachaça za brazylijski rodzaj rumu, a w UE nazwa jest chroniona od 1 maja 2026 roku na mocy tymczasowej umowy handlowej z Mercosurem. Pod koniec 2018 roku w Brazylii było 951 zarejestrowanych producentów, najwięcej w stanie Minas Gerais.

Dlaczego to ważne. Prawdziwa cachaça pochodzi tylko z Brazylii, a moc na etykiecie musi mieścić się w przedziale 38–48 % obj. „Envelhecida” oznacza prawdziwe leżakowanie, „armazenada” tylko przechowywanie w drewnie. Słodszy smak wskazuje na adoçada. I pamiętaj: według WHO nie ma bezpiecznej dawki alkoholu.