🥃 Poncha

Poncha to tradycyjny napój portugalskiej wyspy Madera, kuzyn ponczu, który Anglicy rozpowszechnili na świecie. Według regionalnego rozporządzenia z 2017 roku jest to napój z Rum da Madeira (rum rolniczy z soku z trzciny cukrowej produkowany na wyspie, chronione oznaczenie geograficzne, zwykle zwany aguardente de cana), miodu pszczelego lub cukru oraz soku lub skórki owoców. Zwykle przygotowuje się go w chwili podania, często na oczach klienta, więc nie ma standardowej ponchy: proporcje zależą od tego, kto ją robi.

Historia. Słowo poncha pochodzi od angielskiego „punch”. Według oficjalnej strony turystycznej Madery poncha sięga XVIII wieku, kiedy Anglicy przywieźli z Indii „panche”, a wyspa go przystosowała; pierwsza poncha pojawiła się we wsi rybackiej Câmara de Lobos. Regionalne rozporządzenie zaznacza, że Anglicy rozpowszechnili napój prawdopodobnie między XVIII a XIX wiekiem, najpewniej w XIX; pierwsza pisemna wzmianka, jako „ponche”, pochodzi z 1901 roku.

Składniki i warianty. „Poncha à pescador” robi się z cukrem, „tradycyjną” z miodem pszczelim, a sok z pomarańczy może zastąpić cytrynowy. Nowsze ponche przyrządza się z marakują, mandarynką, „angielskim pomidorem” (tomate-inglês) lub gujawą; strona turystyczna wymienia także miętę. Składniki rozgniata się i miesza drewnianym kijkiem zwanym mexelote lub „pau da poncha”, z drewna pomarańczy albo laurowego. Ponchę podaje się w barach i restauracjach na Maderze i Porto Santo, a często towarzyszy jej darmowa przekąska „dentinho”.

Rum. Według rozporządzenia (UE) 2019/787 rum musi mieć co najmniej 37,5 % obj. i nie może być aromatyzowany. Określenia „agricultural” dla rumu z soku z trzciny wolno używać tylko dla oznaczeń geograficznych francuskich departamentów zamorskich i Autonomicznego Regionu Madery.

Dlaczego to ważne. Poncha to rodzaj napoju, a nie marka: jej moc zależy od tego, kto i jak ją zmiesza. WHO przypomina, że nie ma bezpiecznego poziomu spożycia alkoholu.