🥃 Lao-Lao

Lao-lao to laotański whisky ryżowy, który wielu rolników robi w domu z nadwyżek kleistego ryżu, a nie w gorzelniach. Nazwa nie jest zwykłym powtórzeniem: pierwsze „lao” wymawia się niskim tonem opadającym i znaczy „alkohol”, drugie wysokim tonem wznoszącym i znaczy „laotański” lub kraj Laotańczyków. Razem znaczą „laotański alkohol”. Według przytaczanych niżej badań jest nieodzowny na przyjęciach, weselach, uroczystościach i ceremoniach religijnych, a częstuje się nim gości.

Jak się go robi. Fotoesej Claudio Delanga w Ethnobotany Research & Applications (2008) opisuje wieś w prowincji Luang Namtha na północy Laosu. Około 16 kg kleistego ryżu moczy się przez noc, parzy na parze, płucze i miesza z pokruszonym peng lao, „ciasteczkiem ryżowym” służącym za zaczyn, zrobionym z suszonego i utłuczonego ciasta ryżowego. Mieszanka fermentuje 8–10 dni, potem dodaje się wodę i odstawia na kolejne 5 dni. Destyluje się ją w wysokim metalowym cylindrze nad ogniem, w którego górnej części zimna woda skrapla parę, a bezbarwny destylat spływa kroplami do butelek. W tej wsi na litr destylatu zużywa się kilogram ryżu.

Pora roku i moc. Lao-lao robi się najczęściej w porze suchej, od stycznia do maja, po sadzeniu i żniwach. Zagraniczni goście zgadzają się, że ma około 40 % obj., ale moc, smak i jakość bywają różne i nikt ich nie sprawdza.

Dlaczego to ważne. Domowy destylat nie podlega kontroli jakości. W opisanej wsi pierwszą butelkę z każdej destylacji oceniano na co najmniej 70 % alkoholu. WHO przypomina, że nie ma bezpiecznego poziomu alkoholu.