🥛 Mleko łosia

Mleko łosia jest jednym z najbardziej skoncentrowanych mlek wśród zwierząt kopytnych. Według FAO mleko łosicy, podobnie jak mleko renifera, ma konsystencję kremu: bardzo dużo tłuszczu i białka (średnio około 10% białka), jest bogate w składniki mineralne — podawano wartości wapnia do 358 mg na 100 g — i ubogie w laktozę, średnio około 2,6%, a w niektórych próbkach zaledwie 0,6%.

Łoś (Alces alces) żyje na północy Europy i w Ameryce Północnej. Według FAO łosice doi się tylko w kilku gospodarstwach, między innymi w Szwecji. FAO zaznacza też, że nie opisano żadnych produktów z mleka łosia, więc pozostaje ono bardzo rzadkie.

Mleko łosia czy krowie? Mleko łosia jest znacznie bardziej skoncentrowane: średnio około 10 % białka, trzy razy więcej niż w krowim, bardzo dużo tłuszczu i kremowa konsystencja. Laktozy ma mniej, średnio około 2,6 %, prawie o połowę mniej. Najbliższe jest mleko renifera, które FAO opisuje również jako kremowe. Największa różnica praktyczna to dostępność: krowie jest wszędzie, a łosie doi się tylko na kilku farmach.

Nie szukaj mleka łosia na półce: to nie jest produkt z supermarketu, a FAO zna dojenie tylko na kilku farmach, na przykład w Szwecji. Nie opisano sera ani innych produktów z niego. Jeśli trafisz na towar o takiej nazwie, przeczytaj skład i dane producenta, aby sprawdzić, czy w ogóle zawiera mleko tego zwierzęcia (Alces alces, w Europie zwanego łosiem).

Ze względu na niską zawartość laktozy FAO uznaje mleko łosia za możliwą opcję dla osób o obniżonej tolerancji laktozy. Jest też bogate w selen: według FAO jedna filiżanka (250 ml) pokrywa zalecane dzienne spożycie dziecka w wieku od roku do trzech lat, a białka dostarcza tyle, ile wynosi bezpieczny poziom spożycia dla dzieci poniżej dziesięciu lat.