🪨 Albariza

Albariza (biała gleba z Jerez) to miękka biała gleba na południu Hiszpanii, gdzie winnice dla sherry rosną wokół Jerez de la Frontera w Andaluzji. Nazwa pochodzi od łacińskiego alba, biały: w suchych miesiącach pola oślepiają. Nadaje ona tamtejszym winnicom znajomy wygląd.

Specyfikacja chronionej nazwy (Consejo Regulador) nazywa ją miękkim białym marglem. Zwykle zawiera od 25 do 40 % węglanu wapnia oraz glinę i krzemionkę ze skorupek okrzemek i promieniowców, które żyły w morzu pokrywającym ten obszar w oligocenie. Najlepsza albariza, z największą ilością wapna i krzemionki, daje najwyborniejsze sherry.

Jej największy talent to zatrzymywanie wody. W porze deszczowej jej warstwowa struktura otwiera się jak gąbka i chłonie ogromne ilości. Latem górna warstwa twardnieje i spowalnia parowanie. Rocznie spada około 600 litrów deszczu na metr kwadratowy, głównie w listopadzie, grudniu i marcu, przy około 300 dniach słonecznych. Znajdowano korzenie długości do 12 metrów na głębokości do 6 metrów.

Gleba jest uboga w materię organiczną, więc winiarze orzą na 60 centymetrów, nawożą ją obornikiem, a krzewy szczepią na podkładkach tolerujących wapń. Zimą usypują wały między rzędami, by zatrzymać deszcz. Najlepiej rośnie tu palomino. Wino z tych winnic to sherry, a amontillado jest jednym z jego stylów.

Obok leżą inne gleby: barros (iły w nizinach) i arenas (piaski nad wybrzeżem), ale zajmują mniej miejsca. Kreda, podobna biała gleba, ma własną stronę, choć według specyfikacji albariza jest marglem.