🥃 Iki (Iki)

Iki (壱岐) to chronione oznaczenie geograficzne Japonii dla jęczmiennego shōchū wytwarzanego na wyspie Iki w prefekturze Nagasaki. Alkohol destyluje się jeden raz w alembiku; zboże to wyłącznie jęczmień, koji wyłącznie ryżowe, a woda pochodzi z podziemnych źródeł wyspy. Iki nazywa się ojczyzną jęczmiennego shōchū i wraz z Kuma i Satsuma jest jedną z trzech chronionych nazw Kiusiu dla shōchū.

Wymagania. Według specyfikacji Narodowej Agencji Podatkowej ryżowe koji i zboże bierze się w stosunku około 1:2 wagowo. Najpierw przygotowuje się zacier pierwotny z ryżowego koji i wody, potem dodaje jęczmień parowany w wodzie. Sfermentowany zacier destyluje się w alembiku. Fermentacja, destylacja, przechowywanie i butelkowanie muszą odbywać się w mieście Iki.

Czym różni się od innych jęczmiennych shōchū. Mugi shōchū produkuje się w całej Japonii, także w prefekturze Oita. Nazwy Iki mogą używać tylko producenci spełniający wymagania i potwierdzeni przez komitet zarządzający shōchū z Iki. Sama wyspa leży na Morzu Genkai na północ od Kiusiu, a mineralna woda według specyfikacji wspomaga fermentację i daje czysty smak.

Skala. Według rządu Japonii na wyspie siedem gorzelni pracuje metodami tradycyjnymi. Ochrona nazwy obowiązuje od 1995 roku, w tym samym roku, według dostępnych danych, Japonia chroniła też Kuma i Ryukyu.

Dlaczego to ważne. Nazwa Iki na etykiecie gwarantuje wyspę, jęczmień i ryżowe koji, ale nie smak konkretnej marki. Sprawdź moc na etykiecie: shōchū pojedynczo destylowane może mieć do 45 % obj. WHO przypomina, że nie ma bezpiecznej dawki alkoholu.

Z urzędowych japońskich źródeł wynika, że na Iki, sądząc po zachowanych zapisach, powstało prawdopodobnie pierwsze w Japonii shochu jęczmienne. Na szczycie, w 1899 roku, na wyspie działało około 55 gorzelni, dziś zostało siedem. Ikinokura bierze mniej więcej 67 % jęczmienia i 33 % ryżu, czyli prawie dwa do jednego. Słodycz daje ryżowe koji, a aromat daje jęczmień.