🥃 Imo shōchū

Imo shōchū to japońskie shōchū ze słodkich ziemniaków, czyli batatów (po japońsku satsuma-imo). Jeśli znasz wódkę ziemniaczaną, to coś innego: surowcem jest bulwa słodka, a nie zwykły ziemniak. Jest jednokrotnie destylowane: destyluje się je w alembiku, a jego moc sięga do 45 % obj. Batat nadaje trunkowi lekko słodkawy, kwiatowy aromat. Według japońskiej Krajowej Agencji Podatkowej główne regiony produkcji to prefektura Kagoshima i południe prefektury Miyazaki.

Jak się je robi. Najpierw na ryżu, a czasem na samym batacie hoduje się koji, pleśń rozkładającą skrobię; do imo shōchū zwykle używa się czarnego lub białego koji. Koji fermentuje z wodą, potem dodaje się batata ugotowanego na parze i rozgniecionego. To drugi etap zacieru. Zacier destyluje się w alembiku.

Destylacja. Większość imo shōchū destyluje się pod normalnym ciśnieniem, dlatego smak jest bogaty; są też lżejsze wersje z destylacji próżniowej. Słowo 本格焼酎 (honkaku) na etykiecie oznacza jednokrotną destylację surowców dozwolonych przez prawo.

Satsuma. Batat dotarł do Satsumy, dzisiejszej Kagoshimy, z wysp Rjukju w XVII wieku, stąd japońska nazwa satsuma-imo. Chroniona nazwa „Satsuma” (od 2005 roku) wymaga batatów z Kagoshimy, z wyjątkiem Amami, koji z ryżu lub kagoshimskiego batata, lokalnej wody oraz fermentacji, destylacji i butelkowania w prefekturze.

Dlaczego to ważne. Na etykiecie szukaj 芋焼酎 (imo shōchū); 薩摩 (Satsuma) gwarantuje batata z Kagoshimy. Moc bywa różna, do 45 % obj., i zawsze jest podana. Rozcieńczanie wodą lub lodem nie zmniejsza ilości alkoholu w szklance. WHO przypomina: nie ma bezpiecznej dawki alkoholu.