🥃 Mugi shōchū

Jeśli lubisz zbożowe trunki, mugi shōchū to japoński odpowiednik z jęczmienia, którego domyślnie się nie leżakuje: to shōchū, którego głównym surowcem jest jęczmień. Produkuje się je w całej Japonii, ale najbardziej znane rejony to wyspa Iki w prefekturze Nagasaki i prefektura Ōita na Kiusiu. Jako shōchū jednokrotnie destylowane może mieć do 45 % obj.; nazwa „Iki” jest chronioną nazwą japońską od 1995 roku.

Jak się je robi. Najpierw koji (ryż lub jęczmień, na którym wyrosła pleśń koji) fermentuje się z wodą. Do tego pierwszego zacieru dodaje się parowane zboże i wodę, a fermentacja trwa dalej. Następnie zacier destyluje się jeden raz. Dzięki temu shōchū zachowuje smak surowca, w przeciwieństwie do wódki, którą destyluje się do neutralności.

Dwa style. Japoński urząd skarbowy pisze, że obecnie przeważają lekkie shōchū jęczmienne, destylowane pod obniżonym ciśnieniem lub oczyszczane żywicami jonowymiennymi. Są też bogatsze, destylowane pod zwykłym ciśnieniem, o wyraźnym aromacie jęczmienia, a także shōchū odleżakowane w beczkach dębowych.

Iki. Zgodnie ze standardem tej chronionej nazwy ze zbóż wolno użyć tylko jęczmienia, a koji tylko ryżowego; stosunek koji do jęczmienia wynosi z grubsza 1 : 2 wagowo. Woda musi pochodzić z miasta Iki, a fermentacja, destylacja, przechowywanie i butelkowanie muszą odbywać się na wyspie. Iki uważa się za ojczyznę jęczmiennego shōchū.

Dlaczego to ważne. Mugi shōchū często wydaje się łagodne, zwłaszcza lekkie style, ale jego moc może sięgać 45 % obj., więc sprawdź etykietę. Nazwa „Iki” gwarantuje wyspiarskie pochodzenie i ryżowe koji. W Japonii często rozcieńcza się je wodą. WHO przypomina, że nie ma bezpiecznego poziomu spożycia alkoholu.