🥃 Kūsu (古酒)

Jeśli znasz koniak albo whisky, kūsu to okinawska odpowiedź na leżakowanie, tyle że bez dębu. Kūsu (古酒, „stary alkohol”) to nazwa, jaką mieszkańcy Okinawy nadają awamori leżakowanemu co najmniej trzy lata. Dla butelek napełnianych od 2015 roku obowiązuje ścisła reguła: cała zawartość musi mieć co najmniej trzy lata, a w mieszance etykieta pokazuje wiek najmłodszej części. Zwykłe awamori odpoczywa przed butelkowaniem co najmniej sześć miesięcy.

Jak dojrzewa. W przeciwieństwie do whisky czy brandy kūsu nie czerpie smaku z dębowych beczek: smak zmienia się wewnątrz samego destylatu, więc dojrzewa nawet w szkle. Tradycyjnie awamori przechowuje się w nieszkliwionych glinianych dzbanach; badanie z 2010 roku wykazało w dzbanach 1,4 razy więcej waniliny niż w szkle. Z latami destylat staje się łagodniejszy, gęstszy i lekko złocisty.

Sisshi. Mieszkańcy Okinawy ustawiają kilka dzbanów według wieku. Gdy z najstarszego odlewa się destylat, dolewa się go z następnego, a ten z młodszego. W ten sposób zachowuje się smak starego zapasu; zasada przypomina hiszpańską solerę.

Historia. Według Japońskiej Agencji Turystyki Królestwo Riukiu przechowywało leżakowane awamori w zamku Shuri i podawało je chińskim posłom. Przed drugą wojną światową najstarsze zapasy miały około 200 lat, a 150-letnie kūsu nie było rzadkością. Awamori robi się głównie z tajskiego ryżu z czarnym koji i destyluje jednokrotnie.

Dlaczego to ważne. Słowo „kūsu” gwarantuje co najmniej trzy lata leżakowania całej zawartości, ale nie łagodną moc: awamori ma zwykle 30–40 % obj. i bywa mocniejsze. W mieszance wiek na etykiecie to wiek najmłodszej części. WHO przypomina, że nie ma bezpiecznego poziomu alkoholu.