🫒 Menara

Menara to marokańska odmiana oliwki, selekcja klonalna Picholine marokańskiej — głównej odmiany kraju. Wyselekcjonował ją Krajowy Instytut Badań Rolniczych Maroka (INRA) w swoim ośrodku w Marrakeszu, wychodząc od miejscowych drzew z okręgu Haouz. Razem z siostrzaną odmianą Haouzia Menarę wpisano do oficjalnego katalogu odmian Maroka.

Picholine marokańska zajmuje prawie 90 % powierzchni oliwnych w kraju, dlatego dobór najlepszych klonów ma znaczenie dla całej branży. W ramach programu „Zielone Maroko” (Plan Maroc Vert) Menarę i Haouzię rozmnaża się masowo. Menarę sadzi się zarówno w sadach nawadnianych, jak i w uprawach bez nawadniania.

Według katalogu Międzynarodowej Rady Oliwnej drzewo jest średnio bujne, o rozłożystej koronie. Plenność jest wysoka — 46,7 kilograma z drzewa, a przemienność owocowania, czyli następowanie po sobie lat urodzaju i nieurodzaju, jest osłabiona. Sadzonki ukorzeniają się bardzo dobrze — w 70 %. Odmiana jest odporna na plamistość liści zwaną pawim oczkiem, na którą sama Picholine marokańska jest wrażliwa. Owoce są średnie, umiarkowanie wydłużone, asymetryczne, w pełnej dojrzałości czarne.

Menara idzie zarówno na oliwę, jak i na oliwki stołowe. Jej oliwa ma zieloną owocowość od średniej do intensywnej, zrównoważoną goryczkę i pikantność oraz nuty zielonego migdała i karczocha; polifenoli zawiera około 400 mg na kilogram. Kwasu oleinowego i innych jednonienasyconych jest w niej dużo. Dwuletnie badanie wykazało, że profil fenolowy oliwy z Menary i Haouzii jest niemal taki sam i podobny do profilu oliwy z Picholine marokańskiej.

Jak to rozumieć. Menara i Haouzia oficjalnie liczą się jako dwie odmiany, ale ich mikrosatelitarne profile genetyczne w katalogu IOC są identyczne. Napis „Menara” na marokańskiej oliwie wskazuje więc przede wszystkim na nowoczesną selekcję Picholine marokańskiej, a nie na zupełnie inną odmianę.