🫒 Meski

Meski to główna odmiana oliwek stołowych w Tunezji. Pochodzi z Manouby na północy kraju, a dziś rośnie głównie na północy i w nawadnianych sadach oliwek stołowych w całej Tunezji; według szacunków z 2013 roku przypada na nią około 60 % powierzchni. Inne nazwy odmiany to Ktoubri i Octobri.

Oliwki stołowe to w Tunezji niewielka gałąź w porównaniu z produkcją oliwy: w 2009 roku przeznaczano na nie 25 tysięcy hektarów, w tym 9,5 tysiąca nawadnianych, podczas gdy Chemlali, odmiana na oliwę, zajmuje prawie 85 % powierzchni gajów oliwnych kraju. Niemal wszystkie oliwki stołowe zjada się w samej Tunezji.

Owoce są duże, symetryczne, dojrzałe – średnio fioletowe. Kupujący cenią je za lekką goryczkę i miąższ, który łatwo odchodzi od pestki; Meski najlepiej nadaje się na zielone oliwki. Na oliwę odmiana się nie nadaje: tłuszczu w owocach jest najwyżej 22 %, a kwasu oleinowego w oliwie tylko około 55 %.

Meski słabo zapyla się sama, dlatego obok sadzi się francuską Picholine. W doświadczeniu w Sidi Bouzid (2006–2015) najlepszy plon uzyskano wtedy, gdy zapylacze stanowiły 8 % drzew w sadzie. Odmiana źle znosi suszę i słoną wodę, więc rośnie tylko przy nawadnianiu, a na wilgotnym wybrzeżu atakuje ją plamistość liści zwana pawim okiem. Plony są niewielkie i nierówne, dlatego od lat 90. XX wieku hodowcy wybierają najlepsze klony i mieszańce.

Na półce. Poza Tunezją Meski trafia głównie do sklepów jako zielone oliwki tunezyjskie, a odmiany nie zawsze podaje etykieta słoika. Zdradzają ją duży symetryczny owoc, łagodna goryczka i pestka łatwo odchodząca od miąższu. Nie ma żadnej chronionej nazwy UE z Meski, a szukanie „oliwy z Meski” nie ma sensu: odmianę uprawia się na stół.