🥃 Steinhäger

Jeśli znasz gin, Steinhäger jest jego niemieckim kuzynem, ale prawnie to inny napój. To jałowcowy napój spirytusowy z chronioną nazwą geograficzną: produkuje się go wyłącznie w gminie Steinhagen na południowych stokach Lasu Teutoburskiego w Westfalii. Alkohol aromatyzuje się tylko przez destylację z Wacholderlutter, czyli destylatem sfermentowanego jałowca. Moc wynosi co najmniej 38 % obj., bez barwników i substancji słodzących.

Według specyfikacji technicznej najpierw wytwarza się Wacholderlutter: suszone jagody Juniperus communis kruszy się, zalewa około dwukrotną objętością ciepłej wody i fermentuje co najmniej 8–9 dni, zwykle 14. Pierwsza destylacja w specjalnym alembiku daje destylat o mocy nie większej niż 15 % obj. Następnie destyluje się go razem z alkoholem pochodzenia rolniczego lub destylatem zbożowym, wodą i niewielką ilością niesfermentowanych jagód.

Od innych napojów jałowcowych kategorii 19 UE, gdzie minimum to 30 % obj., Steinhäger różni się wyższą mocą i zakazem zwykłej maceracji jagód: aromat pochodzi wyłącznie z destylacji. Rozcieńczanie wodą, butelkowanie i pakowanie mogą odbywać się poza Steinhagen, ale mieszanie destylatów wyłącznie tam. Tradycyjnym opakowaniem jest długa brązowa butelka kamionkowa, „Kruke”, choć dozwolone jest też ciemne szkło.

Specyfikacja powołuje się na rozprawę z 1924 roku: napój z jałowca robiono w Steinhagen już w XV wieku. W drugiej połowie XIX wieku działało tam 20 gorzelni, a w latach 1959–1969 branża zatrudniała 2 500 osób. Obowiązkowy Wacholderlutter i 38 % obj. ustaliła niemiecka ustawa o monopolu spirytusowym z 8 kwietnia 1923 roku; chronioną nazwą UE Steinhäger stał się wraz z pierwszym rozporządzeniem o napojach spirytusowych w 1989 roku.

Dlaczego to ważne. Nazwę „Steinhäger” może nosić tylko napój ze Steinhagen; słowa „original” czy „echt” obok niej są zakazane jako wprowadzające w błąd. „Alt” oznacza co najmniej sześć miesięcy przechowywania. Według specyfikacji napój jest bezbarwny. WHO przypomina: nie ma bezpiecznej dawki alkoholu.