🥃 Jenever (genever)

Kto zna jałowcówkę i ginewrę, w genever znajdzie holenderskiego i belgijskiego krewniaka: „Genever”, „Jenever” lub „Genièvre” to oznaczenie geograficzne UE dla napoju spirytusowego aromatyzowanego jałowcem (kategoria 19 rozporządzenia (UE) 2019/787). Powstaje przez aromatyzowanie alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego i/lub destylatu zbożowego jagodami jałowca. Obowiązkowa cecha to co najmniej 1,5 % destylatu zbożowego, tradycyjnie zwanego „moutwijn” (wino słodowe).

Moutwijn robi się wyłącznie z pszenicy, żyta, jęczmienia, kukurydzy, owsa, gryki i pszenżyta: ziarno się mieli, zaciera, fermentuje i destyluje w alembiku lub w aparacie wielostopniowym do 40–80 % obj. Im więcej moutwijnu, tym wyraźniejszy zbożowy, „oleisty” charakter. Jałowiec to pospolity (Juniperus communis) lub kolczasty (J. oxycedrus); inne rośliny nie mogą dominować.

Gotowy genever ma co najmniej 30 % obj. i mniej niż 20 g/l cukru; kolor koryguje się wyłącznie zwykłym karmelem (E150a). Może dojrzewać w drewnie, więc barwa sięga od bezbarwnej po jasnobursztynową. Obszar to Belgia, Holandia, francuskie departamenty Nord i Pas-de-Calais oraz niemieckie kraje związkowe Nadrenia Północna-Westfalia i Dolna Saksonia; rozcieńczanie i butelkowanie jest możliwe także poza nim.

Według specyfikacji pod koniec XVI wieku spirytus zbożowy z jałowcem stał się popularnym napojem na terenach dzisiejszej Belgii i Holandii. W czasie I wojny światowej miedź z kotłów destylacyjnych przetopiono na amunicję i wiele destylarni zamknięto. Rejestr UE zna też węższe nazwy: „oude jenever”, „jonge jenever”, genever zbożowy i owocowy.

Dlaczego to ważne dla Ciebie. Genever to nie gin: jego charakter wyznacza destylat zbożowy, nie tylko jałowiec, a moc może być niższa, od 30 % obj. WHO: nie istnieje bezpieczny poziom spożycia alkoholu.