🥃 Sherry butt

Sherry butt to beczka, o której mowa, gdy na etykiecie whisky pojawia się „sherry cask”: dębowa beczka o pojemności około 500 litrów, w której dawniej dojrzewało lub było transportowane sherry, a dziś dojrzewa whisky. Taka beczka nadaje destylatowi ciemniejszy kolor oraz nuty suszonych owoców, orzechów i przypraw. Szkocką whisky od dawna dojrzewa się w beczkach po sherry, dlatego ten styl nadal uchodzi za klasyczny.

Rozmiar. Butt zwykle szacuje się na 475-500 litrów; w bodegach w Jerez butt mieści 600-663 litry. Scotch Whisky Regulations 2009 wymagają dojrzewania w dębowych beczkach nie większych niż 700 litrów, więc butt mieści się w tym limicie z zapasem. Termin określa kształt i objętość, a nie trunek w środku.

Historia. Według Consejo Regulador do lat 70. sherry wysyłano do Wielkiej Brytanii w eksportowych buttach, a puste beczki trafiały do producentów whisky. Dziś takie beczki robi się specjalnie: beczkę napełnia się sherry na 12-36 miesięcy, a potem wysyła do szkockich destylarni. Takie beczki mają swoje cechy: drewno daje taniny, a resztki wina dodają słodyczy.

Dąb. Częściej używa się dębu europejskiego, czasem amerykańskiego; producenci nie zawsze ujawniają pochodzenie drewna. Tej beczki nie należy mylić z „sherry cask finish”, w którym whisky dojrzewa w beczce po sherry dopiero na końcu.

Dlaczego to ważne. „Sherry” na etykiecie opisuje beczkę, a nie słodycz trunku ani jego jakość. WHO przypomina: nie ma bezpiecznej dawki alkoholu.