🥃 Longmorn

Longmorn to destylarnia szkockiej single malt whisky koło Elgin w Speyside, ceniona przez blenderów i kolekcjonerów, ale rzadko spotykana pod własną nazwą. Zbudował ją John Duff: Whiskypedia podaje rok 1893, Difford's Guide – lata 1894–1895. Większość spirytusu trafia do blendów, pod nazwą Longmorn sprzedaje się niewiele butelek, a destylarnia należy dziś do Chivas Brothers, części Pernod Ricard.

Historia. Według Difford's Guide nazwa wiąże się ze świętym mężem Morganem, którego kaplica stała kiedyś w tym miejscu. Duff zbankrutował, budując sąsiednią BenRiach, a pod koniec lat 90. XIX wieku interes przejął James Grant. W 1970 roku Longmorn połączyła się z The Glenlivet i Glen Grant, potem właścicielem została Seagram, a od 2001 roku należy do Pernod Ricard. W 1920 roku uczył się tu Masataka Taketsuru, późniejszy założyciel japońskiej Nikki.

Produkcja. Według Whiskypedii w destylarni jest osiem alembików w kształcie cebuli; w latach 70. ich liczba wzrosła z czterech do ośmiu. Słód jest niedymiony, fermentacja trwa około 50 godzin, a zdolność produkcyjna to około 4,5 mln litrów rocznie. Whisky cenią blenderzy i kolekcjonerzy, zwłaszcza w Japonii.

Oferta. Wersji oficjalnych jest niewiele: dziś trzon oferty to 18- i 22-letnia, wypuszczane jako osobne roczne partie; 15- i 16-letnią wycofano, według Whisky Advocate; o premierze 18- i 22-letniej pisały The Spirits Business i Whisky Magazine, a The Distiller's Choice, według dostępnych danych, nie należy do obecnej oferty. Wiele butelek wypuszczają niezależni rozlewcy.

Dlaczego to ważne. Longmorn rzadko pojawia się pod własną nazwą, więc na półce częściej zobaczysz butelki niezależnych rozlewców: ich wiek, beczki i moc różnią się od wersji oficjalnych. Przeczytaj całą etykietę. WHO przypomina, że nie ma bezpiecznej dawki alkoholu.