🥃 Magenbitter

Magenbitter, dosłownie „żołądkowy bitter”, to niemieckojęzyczna nazwa ziołowych napojów spirytusowych o gorzkim smaku, bliskich polskim gorzkim nalewkom ziołowym. To nie jest kategoria prawna. Rozporządzenie (UE) 2019/787 definiuje napój spirytusowy o gorzkim smaku (bitter) jako napój spirytusowy o przeważnie gorzkim smaku i mocy co najmniej 15 % obj., a likier jako napój słodzony o mocy co najmniej 15 % obj., zawierający z reguły co najmniej 100 g substancji słodzących na litr. Słowa „bitter” można też używać dla gorzkich likierów, dlatego kategoria na etykiecie liczy się bardziej niż nazwa.

Austriackie chronione nazwy. Austriacki Kodeks Żywnościowy (Codex, rozdział B 23, napoje spirytusowe) opisuje dwa oznaczenia geograficzne. Steinfelder Magenbitter to likier o mocy co najmniej 25 % obj. i zawartości co najmniej 100 g/l cukru, z obszaru w promieniu 60 km wokół Steinfeld w Grazu. W jego mieszance muszą się znaleźć rumianek, korzeń arcydzięgla, goździki, imbir, jałowiec, oset polny i chmiel, a ekstrakty uzyskuje się przez macerację, w niektórych przypadkach z destylacją. Wpisano go jako oznaczenie geograficzne, gdy Austria wstępowała do UE w 1994 roku. Mariazeller Magenlikör ma co najmniej 40 % obj. i występuje w wersji półsłodkiej (co najmniej 115 g/l cukru) oraz klasycznej gorzkiej (co najmniej 100 g/l).

Niemiecki przykład. Underberg z Rheinbergu pisze na swojej stronie, że zioła z 43 krajów ekstrahuje się przy 44 % obj., że napój sprzedaje się wyłącznie w porcjowych buteleczkach po 20 ml, wprowadzonych w 1949 roku, i że może on używać oznaczenia geograficznego „Rheinberger Kräuter”.

Dlaczego to ważne. Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1924/2006 na napojach o mocy powyżej 1,2 % obj. nie wolno umieszczać oświadczeń zdrowotnych, więc słowo „żołądkowy” to nazwa, a nie lekarstwo. WHO przypomina, że nie ma bezpiecznej dawki alkoholu.