🐴 Oślica

Oślica to samica osła domowego. Nosi źrebię około 350–356 dni, czyli prawie rok, i karmi je mlekiem. Ludzie rzadko korzystają z mleka oślic: według FAO doi się je głównie w regionach suchych, a wydajność jest mała — 1,3–2 kg na dobę. Za to mleko jest niezwykłe: chude i bardzo podobne do kobiecego.

Oślice trzeba doić często — według FAO pięć–sześć razy dziennie. Na sycylijskiej farmie oślice dojono maszynowo dwa razy dziennie, począwszy od 28. dnia po urodzeniu źrebięcia, i w ciągu 295 dni każda dała około 490 kg mleka; dobowa wydajność spadała z 1,98 do 1,28 kg.

Według tabel FAO 100 g mleka oślego zawiera 0,7 g tłuszczu (0,3–1,8), 1,6 g białka, 6,4 g laktozy i tylko 37 kcal. Kazeina stanowi zaledwie 40–45 % białka, jak w mleku kobiecym, dlatego trudno zrobić z niego ser. Za to jest w nim dużo lizozymu — około 1 mg na mililitr, a w krowim tylko śladowe ilości.

Mleko ośle bada się pod kątem dzieci z alergią na białko mleka krowiego: we włoskim badaniu z 2007 roku tolerowało je 82,6 % spośród 46 dzieci, w innych — 86–100 %. Jednak w 2017 roku opisano też pierwszy przypadek alergii właśnie na mleko ośle. Pliniusz Starszy pisał, że Poppea, żona Nerona, trzymała 500 oślic, by kąpać się w ich mleku; opowieści o takich kąpielach Kleopatry to legenda.

Dlaczego to ważne dla ciebie. Mleko ośle nie jest lekiem na wszystko ani pełnowartościowym zamiennikiem mleka matki: ma mniej kalorii niż kobiece i nie wszystkie dzieci z alergią je tolerują. Dziecku można je podawać tylko za radą lekarza. Do sprzedaży takie mleko zwykle się pasteryzuje i przechowuje w chłodzie albo zamrożone.