🥃 Bas Armagnac

Bas Armagnac to gaskońskie brandy z piaszczystych gleb, bliski krewny koniaku. Bas Armagnac („Dolny Armagnac”) to dodatkowe oznaczenie geograficzne dołączone do kontrolowanej nazwy pochodzenia „Armagnac” dla brandy z zachodniej części Gaskonii. Winogrona zbiera się w 90 gminach departamentów Gers i Landes, a produkcja wina, destylacja, dojrzewanie i wykańczanie odbywają się w obrębie strefy armaniaku.

Specyfikacja AOC „Armagnac” z 2025 roku wyjaśnia, że trzy nazwy, Bas-Armagnac, Armagnac-Ténarèze i Haut-Armagnac, biegną z zachodu na wschód i odpowiadają różnym warunkom naturalnym. Na zachodzie deszcze są obfite i równomierne, bez prawdziwie suchego lata. Przeważają morskie „Sables fauves” (płowe piaski), częściowo przykryte lessowymi glinami, o kwaśnych glebach piaszczysto-gliniastych, które miejscowi nazywają „boulbènes”. Baco blanc, odmiana wyhodowana w 1898 roku, dobrze przystosowała się do piasków i boulbènes.

Zasady są wspólne dla wszystkich trzech nazw. Wino powstaje z dziesięciu odmian białych i różowych, wśród nich ugni blanc, baco blanc, folle blanche i colombard. Siarkowanie winogron, moszczu i wina jest zabronione, a wino trzeba zdestylować do 31 marca następnego roku. Destyluje się głównie w ciągłym miedzianym alembiku „Armagnac” nad otwartym ogniem, rzadziej dwukrotnie w alembiku à repasse. Potem destylat dojrzewa co najmniej rok w beczkach z dębu szypułkowego lub bezszypułkowego.

Armaniak sprzedaje się z mocą od 40 % obj., a nazwę „Bas Armagnac” pisze się w tym samym polu widzenia co „Armagnac”. Granice trzech części wyznaczył dekret z 25 maja 1909 roku. Wśród gmin Bas-Armagnac są Eauze, Nogaro i Labastide-d'Armagnac; już w 1310 roku przeor z Eauze, Vital Dufour, opisał „40 zalet” spirytusu winnego.

Dlaczego to ważne. Nazwa gwarantuje winogrona z zachodniej części strefy, ale nie wiek: wiek podaje się osobno, na przykład rocznikiem. Kolor też nie dowodzi dojrzewania, bo karmel barwiący jest dozwolony. WHO przypomina: nie ma bezpiecznej dawki alkoholu.