🥃 Armaniak

Armaniak (Armagnac) to francuskie brandy winne z Gaskonii z kontrolowaną nazwą pochodzenia (AOC od 1936 roku), często porównywane z koniakiem. Destyluje się je z białego wina z dziesięciu dozwolonych odmian winogron w miedzianych alembikach, leżakuje co najmniej rok w dębie i sprzedaje z mocą od 40 % obj. Osobny rodzaj to bezbarwny „Blanche Armagnac”.

Strefę produkcji i jej trzy części określił dekret z 25 maja 1909 roku. Nazwę „Armagnac” można uzupełnić jedną z trzech dodatkowych nazw geograficznych, idących z zachodu na wschód: Bas-Armagnac (90 gmin w Gers i Landes), Armagnac-Ténarèze (76 gmin w Gers i Lot-et-Garonne) oraz Haut-Armagnac (121 gmin w Gers).

Wino powstaje z odmian baco blanc, blanc dame, colombard, folle blanche, graisse, jurançon, mauzac, mauzac rose, meslier saint-françois i ugni blanc. Jest lekkie (7,5–12 % obj.) i kwaśne, a siarkowanie winogron, moszczu i wina jest zakazane. Wszystko trzeba przedestylować do 31 marca następnego roku.

Główna metoda to destylacja ciągła w alembiku „armagnac”: miedziana kolumna do 15 półek, kocioł do 40 hl i destylat o mocy 52–72,4 % obj. Metoda dodatkowa to podwójna destylacja w alembiku à repasse (65–72,4 %). W 2012 roku 95 % wina destylowano w sposób ciągły. Następnie destylat leżakuje co najmniej rok w beczkach z dębu bezszypułkowego lub szypułkowego, a „Blanche Armagnac” odpoczywa co najmniej 3 miesiące w pojemnikach obojętnych. Już w 1310 roku Vital Dufour, przeor Eauze, opisał „40 cnót” tego destylatu.

Dlaczego to ważne. Dodatkowa nazwa na etykiecie (Bas Armagnac, Armagnac Ténarèze, Haut Armagnac) oznacza, że wszystkie winogrona pochodzą z odpowiednich gmin. Leżakowany armaniak nigdy nie jest bezbarwny: jego barwa sięga od bladożółtej do mahoniowej; bezbarwny bywa tylko „Blanche Armagnac”. Armaniaki często się komponuje z różnych partii, czasem podaje się rocznik. WHO: nie ma bezpiecznej ilości alkoholu.