🥃 Ardbeg

Jeśli szukasz najbardziej dymnej strony szkockiej whisky, Ardbeg to jedna z pierwszych nazw, na które się trafia. To destylarnia i marka szkockiej single malt whisky na południowym wybrzeżu wyspy Islay, we wsi Ardbeg. Za oficjalną datę założenia przyjmuje się rok 1815, a obecnym właścicielem jest francuska grupa LVMH. Słód suszy się nad torfem, a podstawowa linia zaczyna się od Ten o mocy 46 % obj.

Historia zaczyna się od rodziny MacDougall, która w 1815 roku uzyskała status legalny; według źródeł wcześniej w tym miejscu pędzono alkohol nielegalnie. W drugiej połowie XX wieku właściciele się zmieniali: od 1959 roku udziały miały Distillers Company i Hiram Walker, a Hiram Walker przejęła destylarnię w całości pod koniec lat 70. (jedne źródła podają 1977, inne 1979, więc rok jest sporny). W 1981 roku produkcję wstrzymano, a w latach 1989-1996 była ograniczona. W 1997 roku destylarnię kupiła Glenmorangie plc, a pod koniec 2004 roku Glenmorangie plc przeszła do LVMH.

Własna suszarnia działała do 1974 roku, a od tego czasu słód dowozi się z Port Ellen Maltings. Poziom torfu w słodzie źródła podają różnie, od 50-65 ppm do około 55 ppm, dlatego nie podajemy dokładnej liczby i piszemy po prostu „mocno torfowy”. Na drugim alembiku jest rura purifier, wodę czerpie się z jeziora Uigeadail, a dziś destylarnia ma dwie pary alembików.

Linia: Ten (46 %, bez filtracji na zimno), Uigeadail (54,2 %), Corryvreckan (57,1 %), An Oa (46,6 %, od 2017 roku) i pięcioletni Wee Beastie (47,4 %). Dla fanów działa klub Ardbeg Committee, założony w 2000 roku.

Dlaczego to ważne. Ardbeg należy do najbardziej dymnych whisky, więc początkujący lepiej zrobią, zaczynając od małej porcji i dolewając wody. Moc na etykiecie waha się od 46 do ponad 57 % obj., więc porcje nie są sobie równe. Wiek na etykiecie dotyczy najmłodszej whisky w butelce. WHO przypomina, że nie ma bezpiecznej dawki alkoholu.