🥃 Orujo

Orujo to hiszpański odpowiednik grappy: brandy z wytłoczyn winogronowych. W hiszpańskim tekście rozporządzenia (UE) 2019/787 kategoria 6 nazywa się „aguardiente de orujo, orujo o marc”: napój spirytusowy wyrabiany wyłącznie ze sfermentowanych wytłoczyn, każda destylacja poniżej 86 % obj., pierwsza razem z samymi wytłoczynami, o mocy co najmniej 37,5 % obj. Po hiszpańsku słowo „orujo” oznacza też same wytłoczyny.

Jedynym hiszpańskim oznaczeniem geograficznym tej kategorii jest „Orujo de Galicia”, chronione w UE od 12 czerwca 1989 roku; jego zasady opisano na osobnej stronie. Specyfikacja techniczna nazywa je jedynym hiszpańskim alkoholem z wytłoczyn z oznaczeniem geograficznym w rozporządzeniu 1576/89, obok francuskiego marc, włoskiej grappy, portugalskiej bagaceiry i greckiego tsipouro.

Na Orujo de Galicia oparte są jeszcze trzy oznaczenia. „Aguardiente de hierbas de Galicia” ma 37,5-50 % obj. i co najmniej trzy rośliny: miętę, rumianek, werbenę cytrynową, rozmaryn i inne. „Licor de hierbas de Galicia” i „Licor café de Galicia” to likiery o mocy 20-40 % obj. z co najmniej 100 g cukru na litr; orujo dostarcza co najmniej 25 % ich alkoholu.

Specyfikacja wspomina o aptecznej destylacji w Galicji w XVI i XVII wieku, prośbie rządu Królestwa Galicji z 1739 roku o prawo do destylowania wytłoczyn i orujo z 100-letnim dojrzewaniem pokazanym na wystawie regionalnej w 1878 roku. W sąsiedniej Portugalii ten sam trunek ma inną nazwę prawną, aguardente bagaceira; zarejestrowano tam trzy oznaczenia: Bairrada, Alentejo i Vinhos Verdes.

Dlaczego to ważne dla ciebie. Słowo „orujo” na etykiecie nazywa tylko kategorię; pochodzenie galicyjskie gwarantuje oznaczenie z plombą lub kontretykietą Rady Regulacyjnej. Słomkowy lub zielonkawy trunek z ziołami to „aguardiente de hierbas”, a ciemny, słodki to likier „café”, nie samo orujo. Według WHO nie ma bezpiecznej dawki alkoholu.