🥃 Tsipouro

Tsipouro to grecka kuzynka grappy, a nie to samo co ouzo: grecki napój spirytusowy z wytłoczyn winogron i oznaczenie geograficzne UE „Tsipouro / Tsikoudia” (kategoria 6, ochrona od 2008 roku). Produkuje się go wyłącznie w Grecji z wytłoczyn greckich odmian winiarskich, destylowanych w obecności samych wytłoczyn przy mocy poniżej 86 % obj. Sprzedaje się go z mocą co najmniej 37,5 % obj.

Nazwa zależy od miejsca: „tsipouro” używa się w całej Grecji z wyjątkiem Krety, „tsikoudia” na Krecie, a na Cykladach wolno stosować każdą z nich, ale jedna gorzelnia nie może używać obu. Osobno rejestr UE od 1989 roku chroni nazwy regionalne: Tsipouro z Macedonii, z Tesalii i z Tyrnavos oraz Tsikoudia z Krety.

Wytłoczyny z win białych i różowych fermentują w stalowych kadziach, a wytłoczyny z win czerwonych bierze się już sfermentowane; można dodać do 25 kg osadu na 100 kg. Wydajność wynosi najwyżej 7,5 l czystego alkoholu na 100 kg wytłoczyn. Destyluje się głównie w miedzianych alembikach pracujących okresowo, odrzucając „głowę” i „ogon”, czasem drugi raz. Tradycyjnie podczas destylacji dodaje się anyż, koper włoski lub badian; Tsikoudii z Krety aromatyzować nie wolno. Po co najmniej 6 miesiącach w dębowych beczkach do 1000 l na etykiecie można napisać „stare” lub „leżakowane”.

Dokumentacja techniczna wiąże początki destylacji wytłoczyn w Grecji z górą Athos: w archiwum tamtejszej wspólnoty jest ponad 20 dekretów o alembikach, najstarszy z 1590 roku. Do 1988 roku wytłoczyny z własnych zbiorów mogli destylować wyłącznie winogrodnicy, w alembikach do 130 l; od tego czasu tsipouro wytwarzają także gorzelnie.

Dlaczego to ważne. Słowo „Tsipouro” lub „Tsikoudia” na etykiecie zastępuje ogólne „napój spirytusowy z wytłoczyn winogron” (grape marc spirit) i oznacza, że cała droga, od winogrona do butelkowania, odbyła się w Grecji. Tsipouro z Macedonii bez anyżu ma co najmniej 38 % obj., z anyżem 42 %. WHO: nie ma bezpiecznej dawki alkoholu.