🥃 Pacharán

Pacharán (po baskijsku patxaran) to hiszpańska tarninówka: słodki czerwony trunek, w którym owoce tarniny macerują się w alkoholu, zwykle z anyżem. To hiszpański kuzyn angielskiego sloe gin. W prawie UE jest to osobna kategoria 32, „napój spirytusowy aromatyzowany tarniną lub pacharán”: co najmniej 25 % obj., 125 g tarniny i od 80 do 250 g cukru na litr. Ojczyzną pacharánu jest Nawarra na północy Hiszpanii.

Zasady kategorii. Kolor i smak mogą pochodzić tylko z owoców tarniny (Prunus spinosa) oraz, jeśli ktoś chce, z naturalnych ekstraktów anyżu; smak tarniny musi dominować. Prawną nazwę „pacharán” mogą nosić tylko napoje wyprodukowane w Hiszpanii. W innych krajach może ona jedynie uzupełniać nazwę „napój spirytusowy aromatyzowany tarniną”, razem z dopiskiem „wyprodukowano w” i nazwą kraju.

Jak się go robi. Tarninę macerują w alkoholu pochodzenia rolniczego od jednego do ośmiu miesięcy; potem płyn się odcedza, słodzi i doprowadza do wymaganej mocy. Najbardziej znanym rodzajem jest Pacharán navarro, chroniona w UE nazwa: 25–30 % obj. i 125–300 g tarniny na litr.

Historia. Według specyfikacji z Nawarry nazwa pochodzi od baskijskich słów pattar, „trunek”, i aran, „tarnina”. Według Oxford Companion pacharán długo robiono w domu, a marki handlowe od lat pięćdziesiątych rozpowszechniły go poza Nawarrą. Jego najbliższym krewnym jest angielski sloe gin, ale ten robi się na ginie i bez anyżu.

Dlaczego to ważne. Słodki jagodowy smak skrywa moc co najmniej 25 % obj. i do 250 g cukru na litr. Picie pacharánu po posiłku jako digestifu to tradycja, a nie udowodniona korzyść. WHO przypomina, że nie ma bezpiecznej dawki alkoholu.