🥃 Sloe gin

Sloe gin to likier otrzymywany przez maceracje owoców tarniny w ginie; można też dodać sok z tarniny. W UE to osobna kategoria 35 załącznika I do rozporządzenia (UE) 2019/787: minimalna moc 25 % obj., a aromatyzować wolno wyłącznie naturalnymi substancjami aromatycznymi i naturalnymi preparatami aromatycznymi.

Podstawą jest gin, czyli alkohol etylowy pochodzenia rolniczego o przeważającym smaku jałowca, więc sloe gin należy jednocześnie do dwóch rodzin: likierów i napojów spirytusowych z jałowcem. W odróżnieniu od wielu innych likierów syntetyczne aromaty są tu zakazane; smak musi pochodzić z samej tarniny (Prunus spinosa).

Obok stoi podobny napój: napój spirytusowy o smaku tarniny, czyli pacharán (kategoria 32). Też powstaje przez maceracje tarniny, ale w alkoholu etylowym z anyżem: co najmniej 125 g owoców na litr, 80–250 g/l cukru i od 25 % obj. Nazwa „pacharán” jako nazwa główna jest dozwolona tylko dla produktu z Hiszpanii.

W Wielkiej Brytanii sloe gin jest zdefiniowany tak samo w brytyjskiej wersji rozporządzenia (WE) 110/2008 (kategoria 37), z tym samym minimum 25 % obj. W USA „sloe gin” to typ likieru, którego głównym smakiem są owoce tarniny (27 CFR § 5.150).

Dlaczego to ważne. Napis „sloe gin” w UE i Wielkiej Brytanii gwarantuje, że podstawą jest gin, a smak pochodzi z tarniny bez syntetycznych aromatów. Moc 25 % obj. jest niższa niż w ginie (37,5 %), ale to nadal mocny alkohol. Słowo „gin” w nazwie nie robi z niego ginu: to likier. WHO: nie ma bezpiecznej dawki alkoholu.