🥃 Grand Marnier

Grand Marnier to francuski likier pomarańczowy na bazie koniaku, wytwarzany od 1880 roku przez rodzinę Marnier-Lapostolle. Robi się go z destylatu koniakowego, esencji gorzkiej pomarańczy i cukru, a jego najbardziej znana wersja, Cordon Rouge, ma 40 % obj. Dziś marka należy do włoskiej grupy Campari.

Rodzinny biznes zaczął się w 1827 roku, gdy Jean-Baptiste Lapostolle otworzył pierwszą destylarnię w Neauphle-le-Château. W 1880 roku Louis-Alexandre Marnier-Lapostolle stworzył Cordon Rouge. Likier nazywał się najpierw „Curaçao Marnier”, a słowo „Grand” zaproponował César Ritz. Rok 1880 to więc narodziny receptury, a sama firma jest starsza. W marcu 2016 roku Campari zaproponowało kupno spółki, a później przejęło nad nią kontrolę; rodzina została akcjonariuszem.

Według Campari Academy gorzką pomarańczę (bigarade) uprawia się na Karaibach i zrywa jeszcze zieloną. Suszoną skórkę macerują w spirytusie, a potem koniak i bazę pomarańczową leżakuje się razem w dębowych kadziach do sześciu miesięcy. To informacja z jednego źródła, w dodatku od producenta, dlatego dokładne terminy podajemy z przypisaniem. Według Difford's Guide leżakowanie i blendowanie odbywają się w Château de Bourg-Charente koło Jarnac. Cordon Rouge zawiera około 51 % koniaku.

W gamie są Cordon Rouge, Cuvée Louis-Alexandre (82 % koniaku VSOP), Cuvée du Centenaire (82 % koniaku XO), Cuvée du Cent Cinquantenaire i Quintessence. Wersję Cordon Jaune na neutralnym spirytusie wycofano 1 stycznia 2017 roku.

Dlaczego to ważne. Grand Marnier to nie „triple sec”: jego bazą jest koniak, a nie neutralny spirytus. Likier jest słodki i mocny (40 % obj.), więc w deserach i koktajlach nie należy traktować go jak zwykłego syropu pomarańczowego. Jeśli przepis wymaga właśnie jego, uczciwym zamiennikiem jest inny likier pomarańczowy na koniaku. WHO przypomina, że żaden poziom spożycia alkoholu nie jest bezpieczny.