🥃 Weinbrand

Weinbrand to niemiecki brandy winny, a nie koniak: rozporządzenie (UE) 2019/787 nazywa nawet kategorię 5 „brandy lub Weinbrand”. To alkohol winny dojrzewający w dębie co najmniej rok w dużych naczyniach albo sześć miesięcy w beczkach poniżej 1000 litrów, butelkowany z mocą co najmniej 36 % obj., bez aromatów i bez dodanego alkoholu.

Wersja niemiecka to oznaczenie geograficzne UE „Deutscher Weinbrand”, chronione od 1989 roku. Jego zasady są surowsze od ogólnych: alkohol winny destyluje się poniżej 86 % obj., co najmniej 85 % destylatów musi być destylowane w Niemczech, dojrzewanie trwa co najmniej 12 miesięcy w dębowych beczkach poniżej 1000 litrów, a moc zaczyna się od 38 % obj. Nie dodaje się karmelu, cukier jest ograniczony do 20 g/l, a smak wolno zaokrąglać wyłącznie ekstraktami ze śliwek suszonych, zielonych orzechów włoskich lub łupin migdałów. Przed sprzedażą każda partia przechodzi urzędową kontrolę i dostaje numer.

Samo wino nie musi być niemieckie: producenci kupują je w Niemczech lub za granicą, a dojrzewanie i zestawianie odbywają się w Niemczech. Według specyfikacji technicznej ustawa winiarska z 1909 roku wymagała nazwy „Deutscher Kognak”; traktat wersalski (1919) zabronił Niemcom słowa „koniak”, a od 1923 roku ustawa używa nazwy „Weinbrand”.

Rejestr UE chroni też dwie wersje regionalne: „Pfälzer Weinbrand” (od 2008 roku), robiony tylko z win z Palatynatu, często z müller-thurgau, oraz austriacki „Wachauer Weinbrand” (od 1994 roku). Weinbrand jednoszczepowy, na przykład z rieslinga, może mieć na etykiecie szczep i rocznik.

Dlaczego to ważne. „Deutscher Weinbrand” na etykiecie oznacza co najmniej rok w dębie i 38 % obj. lub więcej, a zwykły „Weinbrand” podlega ogólnym zasadom UE: sześć miesięcy i 36 %. Informacja o wieku na niemieckim Weinbrandzie jest dozwolona dopiero po 24 miesiącach w dębie. WHO: nie ma bezpiecznej dawki alkoholu.