🥃 Gin Old Tom

Gin Old Tom to historyczny styl słodzonego angielskiego ginu, popularny w XIX wieku i odrodzony na początku XXI. UE i Wielka Brytania nie mają prawnej definicji. W Stanach Zjednoczonych norma 27 CFR § 5.144 dopuszcza oznaczenie „Old Tom” tylko dla ginu otrzymanego przez destylację lub redestylację, o mocy co najmniej 40 % obj.

Według The Oxford Companion to Spirits and Cocktails (hasło napisał David Wondrich) Old Tom był kategorią detalistów, a nie destylatorów. Kupowali oni niesłodzony gin, rozcieńczali go wodą i dodawali cukier. W Old Tomie było najmniej wody i cukru, więc był najmocniejszy, powyżej 40 % obj., z około 35 g cukru na litr. Nazwa po raz pierwszy pojawia się w londyńskiej gazecie w 1810 roku.

W prawie UE Old Tom nie ma własnej kategorii. Jeśli gin zawiera ponad 0,1 g/l dodanych substancji słodzących, nie wolno na nim pisać „dry”, a nie może też być London gin (kategoria 22), w którym jest nie więcej niż 0,1 g/l cukru. Dlatego słodzony gin sprzedaje się jako „gin” (kategoria 20) lub „gin destylowany” (kategoria 21), od 37,5 % obj.

Pod koniec XIX wieku gusta przesunęły się ku bardziej wytrawnym trunkom, a do końca XX wieku Old Tom prawie zniknął ze sprzedaży. Odrodzenie zaczęło się w 2007 roku w Londynie, a w 2008 w Oregonie. The Gin Guild opisuje ten styl jako nieco słodszy od London dry gin: słodycz pochodzi z cukru lub syropu dodanego po destylacji, ze słodkich składników roślinnych, jak korzeń lukrecji, albo z dojrzewania w beczce.

Dlaczego to ważne. Nie ma jasnego standardu, więc słowa „Old Tom” na etykiecie nie gwarantują określonej ilości cukru: producenci rozumieją ten styl różnie. Sprawdź na etykiecie moc i opis. Jeśli obok stoi „dry”, w UE oznaczałoby to nie więcej niż 0,1 g/l cukru. WHO przypomina, że nie ma bezpiecznej dawki alkoholu.