🍸 London gin

Jeśli kiedykolwiek kupiłeś „London dry gin”, to właśnie reguła etykiety, która za tym stoi. London gin to najsurowszy rodzaj gina destylowanego w UE: jego aromat pochodzi wyłącznie z destylacji alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego w obecności wszystkich naturalnych składników roślinnych, bez barwników i prawie bez cukru. To kategoria 22 rozporządzenia (UE) 2019/787, a minimalna moc wynosi 37,5 % obj.

Wymogi dotyczące alkoholu są tu ostrzejsze niż zwykle: metanolu może być nie więcej niż 5 g na hektolitr alkoholu w przeliczeniu na 100 % obj., podczas gdy art. 5 dopuszcza dla alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego do 30 g. Otrzymany destylat musi zawierać co najmniej 70 % alkoholu objętościowo. Alkohol dodany po destylacji musi spełniać ten sam limit metanolu.

London gin nie wolno barwić, a dodane substancje słodzące nie mogą przekraczać 0,1 g na litr gotowego produktu w przeliczeniu na cukier inwertowany. Nie może zawierać niczego poza alkoholem, destylowanymi składnikami roślinnymi, substancją słodzącą w tym limicie i wodą. Aromaty dodawane po destylacji, dozwolone w ginie destylowanym, są tu więc zakazane.

Nazwa nie jest związana z miastem: rozporządzenie opisuje tylko metodę produkcji i nie wymienia żadnego miejsca. Słowo „dry” można dodać do nazwy lub w niej zawrzeć, co daje London dry gin. W USA norma 27 CFR § 5.144 również zastrzega „London” dla gina wytworzonego przez destylację pierwotną lub redestylację.

Dlaczego to ważne. „London” na etykiecie gwarantuje metodę: żadnych barwników, żadnych aromatów po destylacji i zauważalnego cukru. Jeśli gin jest barwiony lub słodki w smaku, według przepisów UE nie jest już London gin. Nazwa nic nie mówi o miejscu produkcji. I pamiętaj radę WHO: nie ma bezpiecznej dawki alkoholu.